Zeynep Karabacak
@Delilikvehmii
Mahalle kalabalığı çeşitliydi: Galata'da limanda işçilik yapanlar,
Beyoglu’nda ara sokaklarda küçük dükkânları, lokantaları işletenler ve
garsonlar, Tophane tarafından yayılarak gelen Çingene aileleri,
Tuncelili Alevi Kürt aileleri, bir zamanlar Beyoğlu'nda, Bankalar
Caddesinde kâtiplik yapan Rum, İtalyan, Levanten ailelerinin fakir
düşmüş çocukları ve torunları, tıpkı onlar gibi İstanbul’u hâlâ bir türlü
terk etmeyen son Rum aileleri, depolarda, fırınlarda çalışanlar, taksi
şoförleri, postacılar, bakkallar ve üniversitelerin yoksul öğrencileri...
Bütün bu kalabalık, Fatih, Vefa, Kocamustafapaşa gibi geleneksel
Müslüman mahallelerinde olduğu gibi kuvvetli bir cemaat duygusuyla
hareket etmezdi.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Geceleri yatıncaya kadar kulaklarım girişte, zihnim hep
hanımefendide olarak dolaşıyordum. Çünkü benim bu cinnet mektebine kabul kaydım yapılmış demekti, derse başlamıştım. O gaipten gelen ses, bana geceleri orada burada
dolaşma diye emir vermedi, yalnız yerdekilere basmaktan sakınmamı tavsiye etti.
Tanrım! Düşünebilen bir insanın sarhoş birinden ders alıyor olması ne kadar anlamlı olabilir ki!
"Bir taraftan, akıp giden olaylarla uğraşıyorduk," diyordu Philipa Boyens, "bir taraftan herkesin kendi hikayesi
ilerliyordu; ek olarak hikayeler ile karakterlerin duygusal hatları ve bunların nasıl bir arada örülerek bütüne bağ-
lanacakları sorunu vardı -yani bütün senaristlerin uğraşmak zorunda oldukları her şey."
Her ne kadar senaryo yazarken bir çelişki yaratacak gibi olsa da, her karta bir sahne ... Akıl hocam Jean Renoir'ın söylediği gibi: "Kendimle mi çelişiyorum? Öyleyse çelişiyorumdur." Kartlara yazdığınızda "kartlara yazdığınızı," senaryo yazarken de "senaryo yazdığınızı" unutmamamız çok önemli. Biri elmadır, diğeri ise portakal.