Demet Yılmaz
@Demetdemetkitap
Etrafın seni sıktığı zaman kitap oku...
Hüzünlendim, neşelendim, acılarımı tazeledim, hayallerime kavuştum. Her şiirde biraz ben biraz çevremdekiler vardı. Mecburuz bu hayatı tüm duygularımızla yaşamaya değil mi?
-
Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.
Serinin ilk kitabı Çim Adam'ı okuduğumda, edebiyatın çıplak kralını tanıdığım için memnun oldum demiştim. Şimdi çoğu yazarın kendinden bile sakladığı otobiyografi cesaretini sınırları aşacak şekilde üreten yazarı tebrik ediyorum. Aykırı olduğu kadar da bizden biri bu adam. Bu Sabah, Dün, Bu Akşam kitabında hakikat, yaşamın yalancılığının içerisinde gün ışığı gibi parıldıyor. Hayat dersi ile çözülüyor şiirsel roman. Dengesiz ve bir o kadar da tuhaf dünyası içerisinde itinalı, akılda kalıcılık var. Bir miktar sıra dışılık ile yaşamın tuhaf dengesini korumak var. Hislerin panayırında Meriç yine var, bedensel olarak Esen var, korkularla Neveser var, dost korumasıyla Özlem ve İlker var... Fakat Neval varken yok, Galip Baba ise hiç yok (en üzücüsü de bu)... Son on beş sayfa beni sarstı, dokunaklıydı, hayatın anlamı için mücadeleyle doluydu.
Ailesi öldürülen Yusuf ilçenin kaymakamı tarafından evlatlık alınır. Kaymakamın evinin içerisinde yetişen Yusuf kaymakamın eşinden farklı, kızından farklı davranışlar görmektedir. Parmaklarından biri olmayan Yusuf'un yaşadığı psikolojik betimlemeler hayli güzel. İş hayatına atılması, kaymakam tarafından bakıldığı için ayrıcalıklı sayılması... Kitabı okurken içimden, hadi güzel bir sonla bitirelim bu kitabı, dedim. Gerçi Sabahattin Ali okuyorsanız bu hayli güç. Güçlü bir sevgiyi, mücadeleyi, yokluğu ve elbette kötülüğü anlatan kitabı severek okudum. Geç kalmış bir okuma deneyimi olsa da önüne geçilmez hislerim, kitaplarda kendimi buluyor oluşumdur. Ayrıca bildiğim kadarıyla Sebahattin Ali genç yaşında öldürülmeseydi Kuyucaklı Yusuf için bir kitap daha yazacakmış. Seri olduğunda bu kitabın bırakacağı etkiyi ne yazık ki bilemiyoruz.
İnsan kendini nasıl bulabilir? Yaşamak zorunda olduğu hayatın içerisinden nasıl sıyrılır? Ruhsal betimlemeleri hayli güçlü bir kitap. Duyarsız ve tepkisizliği içselleştiren kısa bir kitap. Kısa olması bence tam kıvamını yaşatıyor çünkü daha uzun bir eserde okuyucu sıkılabilirdi.
Çok sevdim kitabı, Çim Adam'ı, Bülent'i... Neden mi? Çünkü özel bir yetenekle yazılmış kitap. Anda bulunan, kendi varlığının farkında olan bir yazarın kaleminden üstelik cesurca çıkmış. Yaşamış, yazmış ve ikisini aynı anda bize hissettirmiş. Sadece onun hayatını değil, kendi yaşamımızın da içine çekiliyoruz. Onun için, kendimiz için ve hepimiz için kibirlerimizden arınıyoruz. Çim Adam'a dönüşme serüvenine ortak oluyoruz. Dipsiz bir gizem yığınından kurtuluyoruz. Neden mi? Çünkü gerçek. Devam niteliğinde kitabını da merakla bekliyorum. Bayağı şeylerin sihirbazı ve edebiyatın çıplak kralı Çim Adam'ı tanıdığıma memnun oldum.
