Yusuf demir
@Demmiryusuff
Paylaştığım ve kayda aldığım etkinliklerim uzun süreli stoklamalar ve haftalarca süren incelemeler sonucu toplu olarak kayıt amaçlı paylaştığım kaynaklardır
Sevgiler saygılar
Mali müşavir
Felsefe/İşletme/Tarih/Spor bilimleri/Tıbbi sekreterlik
47 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
kişisel inceleme1000Kitap
Tolstoy Aforizmalar benim için altını çize çize okuduğum nadir kitaplardan biri oldu. Normalde aforizma kitaplarında bazı sözler havalı durur ama içi boş olur ya, bunda öyle hissetmedim. Birçok cümle gerçekten yaşanmışlık taşıyor gibi geldi.
Lev Tolstoy zaten insan ruhunu çok iyi anlayan bir yazar ama kısa sözlerde bunu bu kadar güçlü hissettirmesi baya etkileyiciydi. Bazı cümleler vardı, kısa olmasına rağmen insanı uzun uzun düşündürüyor. Hatta birkaç yerde kitabı kapatıp sadece okuduğum şeyi düşündüm.
En çok hoşuma giden şey, sözlerin yapay motivasyon gibi durmaması oldu. Daha çok hayatı gerçekten yaşamış birinin sade ama ağır düşünceleri gibi. Sevgi, ölüm, insanın kibri, yalnızlık, vicdan… baya geniş konular var ama hiçbirinde boş konuşuyormuş hissi vermiyor.
Açık konuşayım, bazı aforizmalar direkt vurdu. Özellikle insanın kendini kandırması, mutluluk arayışı ve hayatın geçiciliğiyle ilgili olanlar baya etkiledi beni. Çünkü sadece “güzel söz” gibi değil, gerçek payı çok yüksek şeyler.
Kitabın en güzel tarafı bence sürekli okunabilecek bir yapıda olması. Yani bir oturuşta bitirilecek değil de, ara ara açıp birkaç sayfa okununca daha etkili oluyor. Her okuyuşta farklı bir cümle dikkat çekiyor.
Bir de şu hoşuma gitti: Tolstoy bazı sözlerinde insanı sert şekilde eleştiriyor ama bunu yukarıdan bakarak yapmıyor. Daha çok “ben de insanım, ben de bunları yaşadım” hissi var. Bu yüzden samimi geliyor.
Kısacası Tolstoy Aforizmalar benim için sadece güzel sözlerden oluşan bir kitap olmadı. Daha çok insanın kendine dönüp bakmasını sağlayan, sakin ama etkisi güçlü bir kitaptı. Küçük cümlelerle büyük şeyler anlatmayı gerçekten başarıyor.
Reklam
kişisel inceleme1000Kitap
“Agnostisizm ve İlahi Tragedya” benim için okurken ilgimi çeken ama bazı yerlerde de fazla tekrar hissi veren bir kitap oldu. Genel olarak düşündüren bir yapısı var ve özellikle din, varoluş ve insanın bilgiye ulaşma sınırları üzerine kafa yormayı seven biri için dikkat çekici tarafları bulunuyor.
Kitapta en hoşuma giden şey, bazı konuların direkt ve filtrelenmeden ele alınması oldu. Yazar düşüncelerini yumuşatmaya çalışmıyor. Bu da okurken daha samimi bir his veriyor. Sanki biriyle karşılıklı oturmuş da uzun bir gece boyunca hayat, tanrı, inanç ve insanın anlam arayışı üzerine konuşuyormuşsun gibi hissettirdi bana.
Özellikle agnostik bakış açısının anlatıldığı bölümlerde kendimi düşünürken buldum. Çünkü kitap sürekli kesin cevaplar vermekten çok soru sorduruyor. Bence zaten en güçlü tarafı da bu. Okurken bazı yerlerde “aslında bunu ben de düşünmüştüm” dediğim oldu.
Ama açık konuşayım, bazı bölümlerde aynı düşüncenin farklı şekillerde tekrar edildiğini hissettim. Bu da yer yer tempoyu düşürdü benim için. Yani fikirler ilgi çekici ama anlatım bazen gereğinden fazla uzuyor gibi geldi.
Bir diğer hoşuma giden şey, kitabın sadece din eleştirisi yapmaya çalışmamasıydı. Daha çok insanın varoluş karşısındaki çaresizliğini ve anlam arayışını ele alıyor gibi hissettim. Bu yüzden sadece “haklı çıkmaya çalışan” bir kitap gibi durmuyor.
Okurken sürekli bir iç tartışma hissi vardı. Bazı düşüncelere katıldım, bazılarına mesafe koydum ama tamamen boş hissettiren bir kitap olmadı. Tam tersine, bittikten sonra bile bazı fikirleri kafamda dönmeye devam etti.
Kısacası “Agnostisizm ve İlahi Tragedya” benim için güçlü fikirleri olan ama yer yer tekrar hissine düşen bir kitaptı. Her kısmına aynı derecede bağlanamadım ama düşündürme konusunda etkili buldum. Özellikle sorgulamayı seven
kişisel incelemeAlıntı
Cennet üçleme içinde en zorlandığım ama aynı zamanda en huzurlu bulduğum bölüm oldu. Anlatım baya soyutlaşıyor ve bazı yerlerde gerçekten yoğunlaşıp okumak gerekiyor. Ama buna rağmen hissettirdiği şey çok farklı.
Bu bölümde karanlık ve korku yerine daha çok huzur, bilgi ve manevi yükseliş hissi vardı. Dante’nin cenneti anlatış şekli baya etkileyici çünkü fiziksel bir yerden çok ruhsal bir durum gibi hissettiriyor.
Bazı kısımlarını anlamakta zorlandım açıkçası. Özellikle felsefi ve dini göndermeler yoğunlaşınca birkaç kez geri dönüp okudum. Ama buna rağmen kitapta çok güçlü bir dinginlik hissi vardı.
Üç bölüm arasında en az sürükleyici olan buydu benim için ama bıraktığı his farklıydı. Cehennem insanı sarsıyor, Araf düşündürüyor, Cennet ise insanı sakinleştiriyor gibi geldi bana.
Kısacası İlahi Komedya üçlemesinde her bölüm farklı bir duygu yaşattı. Cehennem korku ve yüzleşme, Araf arınma ve umut, Cennet ise huzur ve anlam hissi bıraktı bende.
kişisel incelemeAlıntı
Araf bana göre üçleme içinde en sakin ama en insani bölümdü. Cehennem kadar sert değil, cennet kadar huzurlu da değil. Daha çok arada kalmışlık hissi var. Zaten “araf” kavramını baya iyi hissettiriyor.
Bu bölümde en çok hoşuma giden şey, insanların tamamen kaybolmuş olmamasıydı. Hâlâ umut var, hâlâ değişme ihtimali var. Bu yüzden okurken daha farklı bir duygu oluşuyor. Cehennemdeki çaresizlik yerine burada arınma hissi baskın.
Açık konuşayım, tempo olarak diğer iki bölüme göre biraz daha ağır geldi bana. Ama verdiği düşünce hoşuma gitti. İnsan sadece yaptığı kötülüklerden değil, onları fark edip değişmeye çalışmasından da oluşuyor gibi bir mesaj hissettim.
Bu bölüm bende korkudan çok düşünme hissi bıraktı. Daha sessiz ama derin bir etkisi vardı.
kişisel incelemeAlıntı
Cehennem üç bölüm arasında beni en çok etkileyen kısım oldu. Atmosferi inanılmaz karanlık ama bir o kadar da sürükleyici. Okurken gerçekten boğucu bir his oluşuyor. Dante’nin cehennemi anlatış şekli sadece korkutmak için değil gibi geldi bana; daha çok insanın içindeki kötülüğü yüzüne vuruyor.
Dante Alighieri burada öyle tasvirler yapıyor ki bazı sahneler direkt zihne kazınıyor. Günahlara göre verilen cezalar baya sert ama düşündürücü. Özellikle insanların kendi seçimleri yüzünden o hale düşmesi beni etkiledi. Çünkü kitap sürekli şunu hissettiriyor: İnsan bazen kendi cehennemini kendi yaratıyor.
Bazı bölümlerde gerçekten rahatsız oldum ama bence kitabın gücü de burada. Okurken huzursuz ediyor, hatta bazen bunaltıyor ama bırakamıyorsun. Üçleme içinde en yoğun his bırakan bölüm buydu benim için.
Reklam