Deniz sahin
@Denissahin
Rusban seracılık
Ben atilla ilhan çok üzülürüm edebiyat tarihimizin en iyi şairlerinden biri ama kendini çirkin buluyormus hep söylüyorum ya sevmek belki biseydir ama sevildiğini bilmek çok şeydir diye işte sevildiğini bilince insan güzelleşiyor sakinlesiyor yüzünde gülüşler çoğalıyor peki sevilmeyince işte Atilla ilhan aysel git başımdan sana göre değilim benim için kirletme aydınlığını hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim SIZCE ?
Reklam
Turgut uyar demiş ki:
- En iyi ben yenilirim;
dosta, düşmana, aşka…
Tomris Uyar demiş ki:
- Biri geliyor,
hayatımıza bir makas atıyor;
o yaşadığımız bölüm,
bütünün dışına düşüyor.
Cemal Süreya demiş ki:
- Kim istemez mutlu olmayı
ama mutsuzluğa da var mısın?
Edip Cansever demiş ki:
- Özlemim sanadır,
varsın kar yağsın, daha yağsın
seni arındırıncaya kadar.
Didem Madak demiş ki:
- İnsan kaybolmayı ister mi?
Ben işte istedim bayım.
Uzaklara gittim
Uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin
Uzaklar seni ister, bak uzaklar da aşktan anlar bayım!
Sabahattin Ali demiş ki:
- Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor da, kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlanış da insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde “bu böyle olmayabilirdi” düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.
Tezer Özlü demiş ki:
Üç NoktaŞiir
Büyük konuşanlar
Alınlarında eğri olmayanlar
Yalnız yükseği görenler
Herkesin ortasında yürüyenler
Bütün ışıkları yananlar
Sesi menevişsizler
Güzü küçümseyenler
Gözyaşına arkasını dönenler
Kendini mutluluk bilenler
Sessizlikten korkanlar
Yalnız eşyalarına gülümseyenler
Öyküsünde öteki olmayanlar
Kederle kirlenenler
Aynası buğusuzlar
Kışa yolu düşmeyenler
Kalbi ölüm mühürlüler
Penceresi dışa açılmayanlar
Aşktan utananlar
Güzelliği kimsesizler
Dili şiddet olanlar
Gövdesi sözünden önce gelenler
Dünyaya dokunmayanlar
Unutanlar, unutanlar
Ey tek heceli darlık...
O mevsimim ki herkesten yapılmış
Üç noktayla biten bir cümleyim artık.
Çöküşümü izle! yarınlarla beraber
Yürek yangınlarımı cehenneme götürme vaktidir
Yeryüzü çirkefliğe bürünmüş; altında dualar gömülü
Sat anasını salya sümük ucube zevklerin!
El değmemiş hülyalarımı, zindanlarımda büyütürüm
Nefretini kus! uykularda ölmeden önce
Benliğimi işgal et cengaver acılarla
Ben, bugünleri geçtikçe; takvimlerden düşüyorum
Sarsıl! Yıkıl! kırgınlığını içine at bir kere
Belki sende çabuk yürürsün kırık canlar üstünde
İlkbaharlar yaza geçmeden daha;
Yazlar ayaza dönecek şimdi benimle
Bir zamanın içerisinde anlayışların değil de aldatışların olduğu anlardı. Belki de, benim yaşadığım mevsim. Hangi mevsimdi? Adı neydi? Bilinen bir anın, bilinmeyen bir zamandan başka bir şey değildi. İçerisinde “gitmem gerek,” diye başlayan cümlelerin her harfinde, yolların adımlarında, yılların yaşanmamışlığında, gelişler ve gidişlerin olduğu baharlardan başka bir şey değildi. Bilmiyorum, belki de “gitmem gerek” diye başladığı sözleri arasında çoktan gitmişti benden. Ve ben… Ertelediğim kendimin, ertelemediği yalnızlığında yaşayıp gidiyordum. Sessizliğin kulağıma seslenen bir fısıldayışında, “anıları sil,” deyişinde ne anıları silebildim ne de anlarda var olabilirim gibi bir şeydi yaşamaya çalıştığım.
O, çok sevdiği gözlerimin kahvesinden akan yaşların, kirpik uçlarımı sızlatarak yaşlar arasında bırakmasına nasıl dayanırdı her gece? Kapı ardı bekleyişlerin, göz donduran, gözlerimin ardında dolan zamanlarda…
Reklam