Toprağın Kucağı
Gecenin içi çürümüş,
Ay bile ışığını unutur olmuş.
Ben hâlâ buradayım —
bir yankı, bir sızı, bir hiçlik gibi.
Dalgalar bedenimi değil, ruhumu dövüyor artık;
Kendime batıyorum her nefeste.
Toprağın serinliğini özledim,
çünkü orada hiçbir şey sormaz insana.
Karanlık çağırıyor beni,
bir anne gibi, sabırla, sessizce.
Ve ben,
dünyanın bütün gürültüsünden kaçıp
mezarın huzuruna sığınmak istiyorum.
Ne yaşamdan bir dileğim kaldı,
ne ölümden bir korkum.
Yalnızca gömülmek istiyorum —
bir geceyle birlikte,
bir daha uyanmamak üzere.
-Seaatk