Tarık
@Dertmend
Raskolnikov bedeninde bir Bazarov ruhu..
DİJİTAL CİNNETİMİZİN BETİMESİ
Byung-Chul Han'ın kitapları çarpıcı bir etki oluşturuyor. Sanki bir 
Ingmar Bergman filmi izlemişim ürpertisi oluşturuyor bende.
Psikopolitika kitabında son zamanlarda dijital bir hayata geçişimizle aslında ruhsal olsun politik sahada olsun görünmeyen cinnetimizi anlatıyor. Ki çağın kendi has problemlerine eski efendi-köle diyalektiği yaklaşımı bende hep eksik bir cevap olarak kalmıştı. Kitap bu anlamda eksik kalan yerlere tatmin edici cevaplar sundu.
Dijital panoptikonlarımızın farkına varıp da hem mahkum hem de gardiyan kılındığımızı ürkütücü ve dehşetle okusak da cinnetimizin en azında farkindaligini yansitiyor yazar. Ki belki de bir nebze de olsa sanal dunyanin duygulari tahrip edip ruhsal çöküşe götüren çehresine bir çare düşünme vesilesi olur.
Zahiren görünen özgür eylemlerimizde aslında dijital ağın diasporasında nasıl da farkında olmadam kendimizi sömürdüğümuze dikkatleri çekiyor yazar. Hem mahkum hem gardiyan olan ruhlarımızın ızdırabı..
Nitekim disipline yani baskı toplumlarında temel meselenin biyopolitika olduğu beden faktörünün önde olduğu ki genel hastaliklarin da ortopedik düzeyde olduğu ama neoliberal dijital çağımızda ise artık baskının, zorlamanin olmadigi bunun zaten bizim kendi ruhlarimiz üzerinde mustebit kesilen gardiyan kimligimize dikkatleri cekere asrimizin hastaliklarinin depresyon yada ruhsal tukenis oldugunu söyluyor.
Orwell'in 1984 tanımından inanılmaz bir gözetim toplumumuzun varlığı. Big Brother yani Büyük Birader'in nasıl da Big Data'ya yani "veri"ye evrildiği. Hakikaten yazarin burdaki tezleri çok çarpici idi.
Kitabın köstebek-yılan metaforu da oldukça ilgi çekici idi.
Genel bir retorik olan ben sanal medyayi faydali kullaniyorum söyleminin de aslinda hic masum olmadigi çikarimini kitaptan cikardim. Nitekim dijital agin icindeki o begeni/likeFelsefe
Byung-Chul Han'ın kitapları çarpıcı bir etki oluşturuyor. Sanki bir Ingmar Bergman filmi izlemişim ürpertisi oluşturuyor bende.
Psikopolitika kitabında son zamanlarda dijital bir hayata geçişimizle aslında ruhsal olsun politik sahada olsun görünmeyen cinnetimizi anlatıyor. Ki çağın kendi has problemlerine eski efendi-köle diyalektiği yaklaşımı bende hep eksik bir cevap olarak kalmıştı. Kitap bu anlamda eksik kalan yerlere tatmin edici cevaplar sundu.
Dijital panoptikonlarımızın farkına varıp da hem mahkum hem de gardiyan kılındığımızı ürkütücü ve dehşetle okusak da cinnetimizin en azında farkindaligini yansitiyor yazar. Ki belki de bir nebze de olsa sanal dunyanin duygulari tahrip edip ruhsal çöküşe götüren çehresine bir çare düşünme vesilesi olur.
Zahiren görünen özgür eylemlerimizde aslında dijital ağın diasporasında nasıl da farkında olmadam kendimizi sömürdüğümuze dikkatleri çekiyor yazar. Hem mahkum hem gardiyan olan ruhlarımızın ızdırabı..
Nitekim disipline yani baskı toplumlarında temel meselenin biyopolitika olduğu beden faktörünün önde olduğu ki genel hastaliklarin da ortopedik düzeyde olduğu ama neoliberal dijital çağımızda ise artık baskının, zorlamanin olmadigi bunun zaten bizim kendi ruhlarimiz üzerinde mustebit kesilen gardiyan kimligimize dikkatleri cekere asrimizin hastaliklarinin depresyon yada ruhsal tukenis oldugunu söyluyor.
Orwell'in 1984 tanımından inanılmaz bir gözetim toplumumuzun varlığı. Big Brother yani Büyük Birader'in nasıl da Big Data'ya yani "veri"ye evrildiği. Hakikaten yazarin burdaki tezleri çok çarpici idi.
Kitabın köstebek-yılan metaforu da oldukça ilgi çekici idi.
Genel bir retorik olan ben sanal medyayi faydali kullaniyorum söyleminin de aslinda hic masum olmadigi çikarimini kitaptan cikardim. Nitekim dijital agin icindeki o begeni/like
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kendilik dediğimiz şey varlığını anlatıya borçludur. Saymak değil, anlatmaktır kişinin kendini bulmasını ya da kendisini tanımasını sağlayan..
Neoliberalizm “Beğendim/Like” kapitalizmidir. Bu kapitalizm disipline etmeyi amaçlayan zorlama ve yasaklarla iş gören 19. yüzyıl kapitalizminden tümüyle farklıdır.
Sınırsız özgürlük ve iletişim topyekun kontrol ve gözetlemeye dönüşmüş durumda.
Sosyal medya da giderek artan bir şekilde toplumsal olanı gözetleyen ve acımasız bir şekilde sömüren dijital panoptikonlara benziyor.