İnsan birini sevmeye başladığında, onu hatıralarının bir parçası yapabilmek hevesi ile, hayatının geçtiği mekanlara çağırmak için dayanılmaz bir arzu duyar.
Gördüğün her rüyayı sana zehir edenler Mağrur ama çaresiz birer devran oldular. Ruhunu bir başına bırakıp da gidenler Kendi rüyalarında şimdi viran oldular.
İnsan birzaman tüketicisidir. Üstelik bize ayrılan bu zaman oldukça sınırlıdır da. Ama yine de çoğumuz yapmak istediklerimizi sonsuza dek zamanımız varmışçasına erteleriz.
Güçsüzlüğüüzü yaşayabilecek yürekliliği gösterdiğimiz bir anda biri bizi küçümserse, bu onun sorunudur. Aslında için için aynı yüreklilik gösterebilmiş olmayı o da ister ama abartılmış gururunun tutsağı olduğu için bunu göze alamaz.