Dicle
@Diclereads
52 okur puanı
Nisan 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ah İnci ve Barış Bu kitabı okurken çocukların zihninin, dünyalarının ne kadar saf ve filtresiz olduğunu hatırladım. Küçük bir çocuğun gözünden hapishane yaşamını okuyoruz. Olan biteni anlamlandıramayışını ve her şeyi sorgulamasını(haklı olarak) okumak hem keyifli hem de dokunaklıydı. İpe bağlı bir uçurtmayla gelen neşe, yaralı bir kuşa beslenen şefkat, gökyüzünden mahrum olmaları ama umut etmekten vazgeçmeyişleri, masum bir miniğin gökyüzünden mahrum büyümesi... Ne uğruna olursa olsun böyle bir hayat yaşamaya değer mi diye düşündürdü beni.
Tek solukta okunabilecek bir roman Dün. İçinde karmaşık cümleler, uzun betimlemeler yok; oldukça sade ve çarpıcı. Geçmişinden kaçmaya çalışan bir mültecinin yeni hayatından duyduğu memnuniyetsizliği ama yine de memleketine dönmeyi reddedişi, diğer mültecilerle birbirlerine sığınmaları vs işleniyor. Yazar dili çok tasarruflu kullanmış, olaylar çok kısa sürüyor ve her şeyi 70 sayfaya sığdırıyor. 300 sayfa da olsa okurdum, keyif alırdım. Macar yazarlar dramatize etmeden insanın bam teline dokunmayı iyi biliyor bence.
Bir cehennemin içinde hayatta kalmaya çalışan kadın topluluğunun başına gelen trajediler silsilesini okuyoruz bu romanda. Çocuk anlatıcının gözünden bu kadar ağır bir dram okumak üzücü olsa da bazı duygular o kadar incelikli ve masalsı anlatılmıştı ki ne kadar güzel ifade edilmiş demekten kendimi alamadım. Kitap boyunca karşılaştığım tüm kız çocuklarını sevdim ve kucakladım, özellikle 1 ve 2. bölümleri okumaktan keyif aldım. İsterdim ki bu bölümlerdeki diğer kızların hikayelerini de sonuna kadar okuyalım.
Bu bir dostluk ve direniş romanı da aslında bence, kız çocukları arasındaki dayanışmayı okumak çok güçlendiriciydi... Yaşanılan tüm çirkinliklerin içinde sanki umut hep var. Ne olursa olsun sarılmayı, birbirlerini kollaymayı eksik etmemelerine bayıldım. Yaşasın kız neşesi!
Ben İskandinav Edebiyatına, onun ıssızlığına, insanın göğsünü sıkıştırma hissine, beni kahredişine ve duygularımı sömürmesine bayılırım, o yüzden bu kitaptan beklentim oldukça fazlaydı. Ne yazık ki ne içine girebildim, ne karakterlere bağlanabildim. İsterdim ki kitap boyunca ana karakterin çocukluğu, yalnızlığı, arayışları, hayattan beklentileri hakkında daha derinlere inebileyim. Bu olmadığı gibi romanda var olan tüm karakterler üstünkörü geçilmiş gibi geldi bana. Kitabın dilini de sevdiğim söylenemez, bilemiyorum. İstediğim kadar beni yerden yere vurmadı, huzursuzluğum o yüzden galiba.
Bayıldım. İnsanın içini yumuşacık eden, ısıtan, şefkatle dolduran, hatta belli noktalarda kendi başına gelmesini arzulatan bir bağ kurma hikayesi Sabahın Üçü. Uykusuz geçirmeleri gereken iki günü bilmedikleri bir şehirde dolaşarak ve birbirlerinin kırılganlıklarını, hayallerini, çocuk taraflarını keşfeden baba-oğulu takip ediyoruz kitap boyunca. Babanın aradan yıllar geçtikten sonra geçmişini ve hayallerini oğluna açmasını, oğlunun da babasını tanıdıkça beraber geçirdikleri her dakikadan keyif almasını okumak öyle hoştu ki... Çok sade ve yormayan bir kitap, elimden bırakmak istemedim. Hayata dair kendime notlar da çıkardım. Daha ne isterim ki bir kitaptan!
