Dilanamapolatolmayan
@Dilanetik
Non sum quod mihi destinaverunt; plus sum.
Lisans
İstanbul
1999
48 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
"Yeniden çiçek açtığımı hissediyor; ve kırmızı kanın damarlarımda aktığını ve bu taze çiçeklerin içinde bilmediğim hem tatlı, hem de acı meyvelerin büyüyeceğini duyumsuyordum. " 
Olağanüstü Bir Gece
Reklam
Gergedan Üzerine Bir İnceleme
Bazı kitaplar hikâye anlatmaz.
İnsanın boğazına oturur. Şahsi ve toplumsal travmaları tetikler. İçindeki isyanı körükler.
Gergedan benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Sayfalar ilerledikçe yalnızca karakterlerin karanlığına değil, insanlığın o çürümüş tarafına da bakıyorsunuz. En rahatsız edici olan şey ise şu:
Kitaptaki kötülük yabancı hissettirmiyor. Bize çok tanıdık geliyor
Mine Söğüt bu kitapta sadece bireyin deliliğini anlatmıyor bence. Toplumun nasıl yavaş yavaş hissizleştiğini, çürümeye nasıl alıştığını anlatıyor. İnsanların korkularına, yalnızlıklarına, iktidara boyun eğişlerine bakıyor. Ve bunu yaparken okuru rahatlatmıyor. Aksine insanın yüzüne bir ayna tutuyor.
Yazar "Gelmiş geçmiş tüm faşist iktidarlara ve o iktidarların peşine canıgönülden takılıp duran şu insanlığa da öfkelidir.” diye bitiyor kitap.
Çünkü Gergedan yalnızca zalimlerden değil, zalimliği büyüten kalabalıklardan da bahsediyor. Susanlardan. Alışanlardan. Görüp devam edenlerden.
Ve kitabı bitirdiğimde şu alıntının bu kitabın önemli bir mesajı olduğunu daha da iyi anladım.
“Fırtına çıktı çıkacak. Gemi o fırtınada ya yol alacak ya batacak. İkimiz de biliyoruz. Pek hayırlı değil bu gidişat. Onu da biliyoruz da bilmiyormuş gibi devam ediyoruz.”
Belki de çağımızın özeti tam olarak bu:
Her şeyin kötüye gittiğini hissedip hiçbir şey olmuyormuş gibi yaşamaya devam etmek. İçimizdeki ve dışımızdaki gergedanlarla...
Böyle güçlü kalemlerin hayatlarının son gününü kendi seçmiş olması tesadüf mü? Sanmıyorum.
Kendine Ait Bir Oda