Dilek
@DilekKara37
Nasılsın? Yüreğin iyi mi? Bazen biri sorsun ister insan.Alıntı
“Kendini nasıl hissediyorsun?”
Dilek
Çok kötüyüm. Bir haftadır zorlu bir süreçten geçiyorum.Annemin kanser olduğunu ve pazartesiden itibaren kemoterapiye başlayacağını öğrendim.Babamı 8 yıl önce Akciğer kanserinden kaybettim şimdi annemin kemik iliği kanseri olduğunu öğrenmek beni bitirdi.
Reklam
Koleksiyonun En Nadir Parçası: Miranda
Koleksiyoncu öyle bir roman ki, okurun hangi gözle baktığına göre şekil değiştiriyor; adeta herkesin elinde başka bir kitaba dönüşüyor. Bir kelebek koleksiyoncusunun, âşık olduğu genç bir kızı zindana kapatmasına kadar varan saplantısını okursun önce. Bu kadarı bile tek başına bir hikâye olur. Ama biraz eğilip başka bir açıdan bakarsan mecburi bir ilişkinin, iki uç iradenin, teslim olmakla direniş arasındaki o görünmez düellonun romanına dönüşür.
Bakışını bir tık daha kaydırırsın, bu kez bütün safhalarıyla bir psikolojik gerilim çıkar karşına; tutsaklıkla insan ruhunun sınırlarının nasıl açıldığını, nasıl daraldığını gösteren bir metin.
İstersen bir işkence metni gibi okursun; fizikselliğiyle, aşağılanmanın katmanlarıyla, ölümün büyük ve sessiz ağırlığıyla. İstersen hapsedilen ve öldürülen bedenler üzerine değil, hapsedilen ve öldürülmek istenen zihinler üzerine yazılmış bir şey gibi okursun.
Başka bir okur için bu, bir aydınlanma romanıdır: Karanlığın içinde bile insanın kendine doğru kazmaya başlaması, içerideki ışığı fark etmesi.
Sonuçta hangi okur olursan ol, hangi dünyadan gelirsen gel, hikâye bakış açının olduğu yere sızıyor. Koleksiyoncu buna imkân tanıyan bir roman: Seni senin yerinde yakalayan, senin kör noktanı açan, senin bakışını ele geçiren bir roman. Buradan atmosfere doğru genişleyebilirsin.
Roman’nın anlatım yapısı tam bir tuzak gibi kurulmuş. İlk bölümde olayları, Frederick’in kendisini gizlemek için uydurduğu “Ferdinand” adıyla, onun ağzından dinliyoruz. Miranda ona Shakespeare’in Caliban’ını yakıştırıyor. Caliban’ın anlatısı ile dikkatli bir okur, Miranda’nın kim olduğunu, ruhunun ve karakterinin nasıl şekillendiğini; Ferdinand’ın —yani Caliban’ın— kim olmadığını bile bu ilk bölümden çıkarabiliyor.
Sonra Miranda’nın günlüklerine geçiyoruz.
Koleksiyoncu öyle bir roman ki, okurun hangi gözle baktığına göre şekil değiştiriyor; adeta herkesin elinde başka bir kitaba dönüşüyor. Bir kelebek koleksiyoncusunun, âşık olduğu genç bir kızı zindana kapatmasına kadar varan saplantısını okursun önce. Bu kadarı bile tek başına bir hikâye olur. Ama biraz eğilip başka bir açıdan bakarsan mecburi bir ilişkinin, iki uç iradenin, teslim olmakla direniş arasındaki o görünmez düellonun romanına dönüşür.
Bakışını bir tık daha kaydırırsın, bu kez bütün safhalarıyla bir psikolojik gerilim çıkar karşına; tutsaklıkla insan ruhunun sınırlarının nasıl açıldığını, nasıl daraldığını gösteren bir metin.
İstersen bir işkence metni gibi okursun; fizikselliğiyle, aşağılanmanın katmanlarıyla, ölümün büyük ve sessiz ağırlığıyla. İstersen hapsedilen ve öldürülen bedenler üzerine değil, hapsedilen ve öldürülmek istenen zihinler üzerine yazılmış bir şey gibi okursun.
Başka bir okur için bu, bir aydınlanma romanıdır: Karanlığın içinde bile insanın kendine doğru kazmaya başlaması, içerideki ışığı fark etmesi.
Sonuçta hangi okur olursan ol, hangi dünyadan gelirsen gel, hikâye bakış açının olduğu yere sızıyor. Koleksiyoncu buna imkân tanıyan bir roman: Seni senin yerinde yakalayan, senin kör noktanı açan, senin bakışını ele geçiren bir roman. Buradan atmosfere doğru genişleyebilirsin.
Roman’nın anlatım yapısı tam bir tuzak gibi kurulmuş. İlk bölümde olayları, Frederick’in kendisini gizlemek için uydurduğu “Ferdinand” adıyla, onun ağzından dinliyoruz. Miranda ona Shakespeare’in Caliban’ını yakıştırıyor. Caliban’ın anlatısı ile dikkatli bir okur, Miranda’nın kim olduğunu, ruhunun ve karakterinin nasıl şekillendiğini; Ferdinand’ın —yani Caliban’ın— kim olmadığını bile bu ilk bölümden çıkarabiliyor.
Sonra Miranda’nın günlüklerine geçiyoruz.Dilek
Her zaman olduğu gibi çok güzel ,derin bir inceleme olmuş.Yıllar önce tavsiye üzerine alıp okuduğum bir kitaptı.Miranda’nın zekasına hayran kalmış,saplantılı Ferdinand’a sinir olmuştum. Sonunda Miranda’nın kurtulmasını çok isterdim ama olmadı.Herkese tavsiye ediyorum mutlaka okuyun.
Kimi kitaplar olur,
Okumaya doyamaz,
Bitirmeye kıyamazsın.
Dilek
Şermin Yaşar -Altı harfli bir tatlı