İvan Kalyayev
@Dipanab
Ya hep ya hep.
Birey kendini analitik bir şekilde yorumlamadıkça toplumun güçlenmesini, dengesini beklemek bir cahillik olurdu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sevgili Bilge, bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. Ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanamadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. Sana, durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım. Bütün meselelerden kaçtığım gibi uzaklaşmasaydım senden de.
İnsanları, eski karıma yapmış olduğum gibi, büyük bir boşluk içinde
bırakmasaydım. Kendimden de kaçıyorum gibi beylik bir ifadenin içine
düşmeseydim. Bu mektubu çok karışık hisler içinde yazıyorum gibi basmakalıp sözlere başvurmak zorunda kalmasaydım. Ne olurdu, bazı sözleri hiç söylememiş olsaydım; ya da bazı sözleri hiç söylememek için kesin kararlar almamış olsaydım. Sana diyebilseydim ki, durum çok ciddi Bilge, aklını başına topla.
Thomas Hardy’nin şu güçlü sözlerini son derece ciddiye alıyorum: “ Eğer daha iyiye giden bir yol varsa, bu en kötüye eksiksiz bir bakışı gerektirir.”
basit ama sağlam gerçek.Psikoloji
Yaşamın gizleri üzerindeki düşüncelerini iki basit fakat korkunç önermeyle özetler: “her şey solup gider: her seçenek diğerlerini safdışı bırakır.” İkincisi, yani seçeneklerin birbirlerini safdışı bırakması, karar vermenin neden güç olduğunu anlamak için önemli bir anahtardır. Her karar kaçınılmaz bir biçimde feragate yol açar: her evet için bir hayır olması gerekir, her karar öbür seçenekleri safdışı bırakır ya da öldürür.
Sartre’ın tanımını tercih ediyorum. Sorumlu olmak, “yaratıcısı olmak” demektir, yani her birimiz kendi yaşam planımızın yaratıcısı olmak durumundayız. Her şey olma özgürlüğümüz vardır, yalnızca Özgür olmama özgürlüğümüz yoktur: Sartre’ın dediği gibi, özgürlüğe mahkumuz biz.