B.Hazal
@Distopyaseven
54 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Sarsıcı ve Dehşet VericiEdebiyat
Volkan Bey'i ilk Tanrılar Çağı kitabıyla tanımıştım. Benim gibi bir distopya düşkününü oldukça şaşırtan bir içerikti. Sonrasında farklı türlerde güzel kitaplar yazdı. Yıllardır takip ederim kalemi bir kez olsun beni üzmedi. Bu kadar farklı türleri başarıyla yazabilen çok az yerli kalem var.
Âhir Zaman'ı ilk gördüğümde acaba hangi türde bir kitapla döndü diye merak ettim ve gerçekten bu kitabın türünü tanımlamak çok zor. Distopya değil, ütopya değil, bilim kurgu unsurları var ama bilim kurgu değil, belki de yeni bir türün ilk örneği diyebilirim. Ama her ne olursa olsun şok edici bir altmetin, sarsıcı bir içerik var ortada. Ben artık kitap incelemesi yazmıyorum ama bu adam yazdığı kitaplarla beni inceleme yazmaya itiyor resmen. Kitabın neredeyse tamamının altını çizdim. Aynı Tanrılar Çağı gibi çok derin bir felsefi yaklaşım var kitapta. Yani şöyle bir kitap yazabilmek için koca bir felsefe tarihini yemiş yutmuş olmak lazım. O kadar dolu dolu ki bence bu kitap geniş kitlelerce okunursa kült bir eser olarak baş köşeye konabilir.
Hikayenin anlatıcısı Âhir Zaman bildiğimiz roman kahramanlarından değil. Rezil, kaypak, utanmaz, pislik bir adam. Nefret ettim Âhir'den her sayfada. Hele kitabın sonunda o kadar tiksindim ki... Ama Volkan Bey'in sihri burada gizli. Kötü karakterleri bu kadar büyüleyici yazabilmesi onu özel kılıyor. Okurken Âhir'den tiksineceksiniz ama size fısıldadığı şeyler aynı zamanda kendinizden de nefret etmenize yol açacak türden. Yazar, Âhir'i bence okuyucuya tuttuğu bir ayna olarak kullanmış. Daha önce böyle bir şey gerçekten görmemiştim.
Sistem eleştirisi, teolojik göndermeler, toplum eleştirisi, bireyin yeniden inşası... Tanrı, patron, sistem ne derseniz, hayatınızı kontrol eden her şeye karşı açılmış bir savaş gibiydi kitap. Okurken resmen yazarla
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yavanlık nedir? Yavanlık budur.
Uzun zamandır beklediğim bir kitaptı aslında. Ama tam olarak beklediğimi bulduğumu söyleyemem. Öncelikle ben Açlık Oyunları üçlemesinin sonrasını anlatan bir kitap bekliyordum. Bu kitap, serinin ilk üç kitabı boyunca nefret ettiğimiz Başkan Snow üzerine kurulu bir hikayeye sahip. Yani aslında baştan sona gayet ilgisizce okudum kitabı. Zerre umurumda değildi açıkçası Snow'un nasıl kötü birine dönüştüğü. Seriye dair hiçbir dinamiği yoktu kitabın. Hepsinden öte bence gereğinden fazla kalın bir kitaptı. Anlatım bir hayli düzdü. Yani öyle altını çizecek cümle aramamak lazım distopyalarda ama işte bayrağı arşa diken çok fazla kitap okuduktan sonra beklentileri değişiyor insanın. Bana çok yavan, heyecansız ve 15 yaş altı kitlesine ya da youtube kullanıcılarına geek malzemesi vermek üzerine yazılmış gibi hissettirdi.
Açlık Oyunları serisi aslında biraz feminist duruş, biraz da başkaldırı altmetni içerir. Bu kitap serinin bu şekildeki altyapısını olduğu gibi çöpe atmış. Olumlu yazabileceğim şey, öyle kafanızı yormadan dümdüz okuyabileceğiniz bir kitap. Üzerine düşünmeniz, sindirmeniz gereken bir kısmı yok -tabi bu olumlu bir şey mi o da tartışılır- düz bir kitap.
Ne diyeyim bu kadın bu kalemle dünya çapında bestseller olabiliyorsa gerçekten dünyadaki okuyucu kitlesinin kalitesi çok düşmüş.
Bazı kitaplar iyi ki varlar...
Bana distopya dışında bir şeyler okutabilen çok az yazar var. Onlardan biri de keşfedilmemiş bir hazine olduğunu düşündüğüm Oktay Volkan Alkaya. İlk kitabı bir distopyaydı zaten bu şekilde tanıştım kalemiyle ve kesinlikle yerli distopyanın ilk ve güzel örneğiydi. Sonrasında farklı türlerde yazdı. Bu kitabı da bana aslında uzak bir tür ancak o kadar güzel bir kitap ki bayılarak okumamak elde değil. Öncelikle kitabın ne kadar dolu dolu olduğundan bahsetmek istiyorum:
-Hayvan sevgisi
-Hayvanlara uygulanan şiddet
-Kadına karşı şiddet
-Toplumsal sorunlar
-Ekonomik sorunlar
-İşsizlik
-Vefasızlık
-Psikolog Hasta ilişkileri...
ve benim için belki de en can alıcı yeri DMD hastalarının, ailelerinin karşılaştığı korkunç son. Benim kuzenim DMD'den öldüğünde henüz o 12 ben 13 yaşımızdaydık. Kardeş gibi büyüdüğüm biri gözlerimin önünde kaybolup gitti. Ve bütün karamsarlığım bütün travmalarım, distopyalara olan merakımın temelinde de işte aslında bu olayla başladı. Yazar beni öyle can evimden vurdu ki... Kitapta 3 tane ana karakter var aslında biri psikolog bir anne, diğeri psikolojik sorunları olan bir genç ve bir de kedi. Psikolog anne, çocuğunu DMD yüzünden kaybetmiş ve kaosa sürüklenmiş. DMD yüzünden ölen Cem, bana kuzenimi o kadar anımsattı ki... Yazar ya gerçekten DMD ile yüzleşen bir aileyi çok yakından gözlemlemiş ya da bizzat yaşamış bilmiyorum. Tüm sorunları, tüm sıkıntıları, ailelerin neler hissettiğini hissedebileceğini... Her şeyi yazmış. Kitabın o kısımları beni resmen bıçakla doğrar gibi doğradı.
Bunun dışında muhteşem bir edebi bir dil var kitapta. Basit ama çok zevice kurgulanmış bir öykü var. Kitaptan alıntı yapmaya elim gitmedi çünkü hala daha kuzenimin ölümü gözlerimin önüne geliyor. Sanki yazar yıllar önce bizi tanıyormuş ve bizi uzaktan gözlemlemiş gibi
Yani bu kitabı beğendim mi beğenmedim mi tam anlamıyla bir şey diyemeyeceğim. Distopya ve Fantastik birbirine yaklaştığı zaman aslında genelde ortaya saçmalık çıkar. Kitap o saçmalık çizgisine doğru gitmiş ama saçmalık olmuş da diyemiyorum. Çok arada kalmış bir kitap. Öncelikle yazar "kitapta aşk da olsun ama neresine sokalım acaba bunu?" diye çok düşünmüş ve sonuç olarak aşk kitabın konusuna sonradan yamanmış bir parça gibi durmuş. Yani kitapta geçen aşk konu akışı bakımından işlevsel değildi. Kitapta çok fazla "Karanlık" kelimesi kullanılıyor bu da bir başka irite edici durum. Her şey karanlık. Bir yazar bir kelimeye bu kadar abanmamalı bence. Rus mitolojisinin üstüne kurulmuş bir almetni var kitabın ve açıkçası Rus mitolojisine ilginiz yoksa ki benim yok, size çok da bir şey vermiyor. Ama kötü kitap mı değil. Bilemedim kaç puan vereceğimi 6 verdim.
Biraz ondan biraz bundan... Özgünlük nerede? Yok.
Arkadaşlar distopya konusunda artık uzman bir göze sahip olduğumu düşünüyorum ve net olarak diyebileceğim şey bu kitap kocaman bir klişe balonu. Öncelikle daha önce yazılmış pek çok yabancı distopya örneklerine çok benzer şeyler var. Neler mi? Gelin bir sayalım:
-Belli bir yaşın üstündeki insanların öldürülmesi
-Gençlerin programlanmaya çalışılması
-Gençlerden birinin "uyumsuz" çıkması :) Evet aynen.
-Gençlerin başka ailelerin yanına verilmesi
-Söz konusu uyumsuz gencin aslında kim olduğunu ve kimliğini arayışı vs.
Herhangi bir altmetin var mı? Yok. Verdiği mesaj: "Gençler özgürlüğünüzün kıymetini bilin." bu kadar. Hatta kitabın kapağına "Sinirlenmek herkesin hakkı" diye bir patlangaç koysalar yeridir. Yani en az 50-60 tane distopya türünde kitap okuyan bir okur şu kitabı elinin tersiyle iter rafa bile koymaz.
Kim neden beğenmiş zerre kadar anlamadım. Kitabın tek artısı sulu zırtlak ergen aşk üçgenleri yoktu. Onun dışında yaratıcılık konusunda tamamen dibe vurmuş. Açlık Oyunlarından şunu alalım, Maze Runner'dan bunu alalım, Uyumsuz'dan da şuraları alalım. İçine biraz bilim kurgu filmlerinde gördüğümüz şeylerden serpiştirelim hoooop olsun sana 2054.
Şurada 3-5 kitap okuyup kendini kitap gurmesi sanan çoluk çocuk yer bunu da hakkıyla kitap okuyan insanlara yediremezsiniz. Gerçekten doğru düzgün ve özgün distopya eserler okumak istiyorsanız:
https://1000kitap.com/distopya-alaninda-best-of-listem--877444
Şu listeme bir göz atın.