İnsanın sözden başka yaşayacağı yeri yok dünyada, bilirim. İnsan kabul etmekle dönüştürmek arasında bir gergin iptir, bilirim. İnsan konuşmasaydı -yazmak da içinde- yapacağı tek şey topluca delirmek olurdu.
İnşa etmekle övündüğümüz uygarlığın, toplumsal düzenin ve devletin aslında ne kadar kırılgan olduğunun altını çizer, azınlığın zenginliğini eleştirir. Bir grup zenginin dünyayı yönettiğini, geri kalanlarınsa bu oluşumun meydana getirdiği gönüllü kölelik düzenine rıza gösterdiğini ele alır.