Gelde gülme...İnsanlar sırf önyargılarından dolayı nice güzel kitaplardan,cümlelerden,kelimelerden uzak kalïyor.İnanın çok şey yazılır bu toplum için.
Bu yazar için.
En çok da bu kitap için.
İnsanlığa dair kelimeler hiçbir çağda bu kadar değersizleşmemiş ve kirletilmemişdi...
Reklam
Gılgameş ile Enkidonun dostlugunu,Gılmamışın dostu için yaktıgı ağıtları hissettim.
Çok şeyler yazılır,dostluk,doğa,ihanet,pişmanlık,aşk,sevgi,sadakat,cesaret daha birçok şey.Ama ben içinden dostlugu seçtim.
Hepimizin aşık oldugu bir şehir vardır içimizde Hele ki,uzaksa aşık oldugun şehir...
Hele ki,aşık olduğun şehir amed ise.
Ölümün,ihanetin,özlemin.korkunun,acının,haykırışlarını içinde barındırıyorsa bu şehir.
Acısıyla tatlısıyla gerçek yaşamın içindesindir.
Bu kitap baştan sona amed kokuyor iyisiyle-kötüsüyle...
Şimdi nerden başlayacagımı bilemiyorum.Böyle şiirsel bir tarzla bu kadar mükemmel bir roman oluşturmak muhteşem birşey.Çakır başlı başına mükemmel ''Bİr kambur hiçbir zaMAN kahraman olamaz''demesi bile başlı başına bir kitapdır.Ben çakır'ı kahraman görüyorum,insanlıgın, doğanın,yaşamın kahramanıdır çakır.Çakır diğer kötü işlere bulaşmış insanların (Kıni,esat vb) aslında iyi insanlar olduğunu dile getiriyor,olaya robotlaşmış halkın gözüyle bakmaması ayrı bir kahramanlık.Her türlü kategoride anında bir masal anlatması ayrı bir güzellik.Aşık'dı çakır;kuşa,at'a,meyveye,sebzeye doğada var olan herşeye... Aslında diğer karakterlerde çok güzel işlenmiş,ancak çakır'ı bu kadar eksik anlatırken diğerlerini anlatmak içimden gelmiyor.
İlk konserini tavuklara vermiş iki gözüm，
Değişerek gelişmenin ağırlığını “Başım belada”diyerek haykırıyor.Hem de bizlerin düşünemeyeceği kadar başı beladay-dı...
Reklam