Zorba doğmuş bir insan düşün ki, Ömrünü kendi köşesinde geçirmiyor da, kaderin kötü bir oyunuyla bir topluluğun baş zorbası olmak durumuna geçiyor; böylesi daha mutsuz değil midir?
İnsanların açıkça en kötüsü, ister istemez en mutsuzu da değil midir? Zorbalığı en fazla sürdürmüş, sonuna vardırmış adam, en derin, en sürekli mutsuzluk içinde yaşamış adam olmuyor mu işin aslında?