Kenar–ı Dicle’de bir kurt aşırsa bir koyunu.
Gelir de adl–i İlâhî sorar Ömer’den onu!
Bir ihtiyar karı bikes kalır, Ömer mes’ûl!
Yetimi girye–i hüsran alır, Ömer mes’ûl!
Bir âşiyân–ı sefalet bakılmayıp göçse:
Ömer kalır yine altında, hiç değil kimse...
Zemine gadr ile bir damla kan dökünce biri,
O damla bir koca girdâb olur boğar Ömer’i!
Ömer duyulmada her kalbin inkisarından;
Ömer koğulmada her matemin civarından!
Ömer Halife iken başka kim çıkar mes’ûl?
Ömer ne yapsın İlâhî, beşer zalûm ü cehûl!
Ömer’den isteniyor beklenen Muhammed’den...
Ömer... Ömer... Nasıl aldın bu bârı sırtına sen?