Zweig'ın tarzını hepimiz biliriz... Klâsik bir intihar ve zorlu bir buhran dönemi...
Kitapta kendinden yaşça küçük bir adamla birlikte olan ve bunu çok iyi bir şekilde dramatize edip ahlâk dışı bir şeyi aşırı şekilde normalleştiren bir zweig var.
Kadın "büyük bir fedakarlık"yaparak adamla birlikte oluyor ve adam kadına çok büyük bir ihanet edip kadınla sonrasında alay edip sözde kadının bütün emeklerini boşa çıkarıyor...
Kadının karşısına çıkıp şunu diyesim geliyo:
"Ahlak dışı bir şeyi normalleştirip bir de aferin mi bekliyordun?"
Kitap hakkında çok şey konuşmak istemiyorum ama keşke daha ahlâki bir şey dramatize edilseydi....