Annem de, güm güm öten öfkeli adımlarla odadan hızla çıkıyordu işte o zaman, gidiyor, ben rahatsız olup uyanayım diye salondaki büyük radyonun sesini sonuna kadar açıyordu. Evimiz, tıpkı bir şarkı
... insan gördüğü şeylerin toplamı kadar uyanık, görmediği şeylerin sonsuzluğu kadar uykuda oluyor... var olan her şeyi asla aynı anda göremeyeceğimize göre demek ki uyanmanın hiç ama hiç mi hiç sonu yok...