Ayşegül ÇATAK
@Dr_ATCatak
Şu anda okuduğu kitaplar
Biraz konu olarak kafamda oturtmakta zorlandim. Baslangicini herhalde 3 kez tekrar okudum.neden bu sekilde bir konuyu ele alma ihtiyaci dogmuş anlamadım. Son derece anlamsiz ve kesinlikle surukleyici olmayan bir kitap. Franz kafkayi okumakta zorlaniyorum sanki. Ama bunu soylemek icin biraz erken bir kac deneme daha şans verecegim
Bir solukta okuduğum bu kitabın adeta bitmemesi icin çabaladım. Arada 60 yıllık bir zaman dilimini bu şekilde karıştırmadan sırasıyla okuruna aktarabilmek büyük başarı bence.
Ama sonunu nedense bu sekilde olsun istememişim sanki. Sanki Floraya ne olduğu ustu kapali ima edilmek yerine daha ayrinti ve guzel aktarilsaymis. Desmond ile keşke bir yerlerde birleşselermiş. Yani gönlümden geçen böyle seylermiş.
Yani kaybolan kızlar ve akibetleri daha aşikar anlatılsaymış. Bazi şeylerin kitabın baslangıcinda oldugu gibi tad vermedi sonunda.
Sanki uzun uzadiya yazilmaya başlanan kitap sona doğru alelacele bitirlmek istenmis hissi uyandırdi bende. Ya da ben fazla ve farkli bir beklentiye girmişim.
Addisonun vefat eden ailesinin nedense Floranın evlatlari olmasini bile hayal etmiştim bir ara....
Neyse ben okuyucuyum yazar değil neticede.
Sarah jio hep sevdigim bir yazar oldu ve oyle kalacak.tesekkurler Sarah...
Aslinda cok ilgimi çekerek başladiğım kitabi kactir yarim birakiyorum yine. Bir muddet sonra tekrar bir şans verecegim bakalım...
Günlerimin zaman dilimlerinin yoğun gecmesi mi sebep bilemedim ama sanırım iceriğin her cümlesini özümsemeye çalısmak yordu beni.
Satranç; düsündüğün bir kac hamle sonrasını, stratejik olarak zihinsel platformda görme sanatıdır...
Savaşı asla hayal bile etmezken, en ön cephe de savaşma arzusu gibidir.
Zihinsel uçuşmalar nedeniyle, hem rakiple hem kendisiyle yarışıdır insanın...
Satrançı eller degil zihinler oynar; zihinlerin çarpışması yarışıdır bir nevi. sessizlik içinde ki çıglıklar ve kaosa rağmen oynayabilmektir Satranç.
Uz.Dr.ATÇ
Vatanina Aşık bir adam... Ama bi o kadar inatçı ve kararlı. Ufukta ayrılık görülmesine rağmen vaz gecmeyen, hayal perest.
Eminim kağıda aktarılanlardan çok daha fazlası yaşandı. Ama aktarilan bile yeteri kadar üzücü, sinir bozucu ve can sıkıcı.
Neden! Değer miydi sevgili'den ayrı kalmaya, değer miydi onca hasretlige? Bu kadar inat ve gözü karalığa gerek var miydi?
Okurken çoğu yerde içten içe kızdım kitabin kahramanina. Ne inatçi adam dedim.
Ne saçma hayaller peşinde koşan biri dedim. hayat dolu hayallerinin içine bile eden, düşüncesiz, acımasız bencil dedim.
Evet dedim. Belki de en çok eşine, çocuklarina üzüldüm. Onca acıyı yaşamak zorunda kalışlarına. Onca çileye ve gurbete, hasrete goğüs germek zorunda oluşlarına...
Bilmiyorum! Ama cok kızdım. O dönemde siyasetin bu denli önemli gelmesini aklım almadı belki de. Sonu olmayan bir siyaset düşüncesinin bir insanin hatta bir ailenin hayatını mahvetmesini kabulenemedim herhalde. Hele de en başta vatanindan, yurdundan, ailesinden, dostlarından uzak kalmaya değecek kadar ne vaadedebilmis olabilir ki bu siyaset insana!
Yazık çok yazık...
Herkesin en azindan ismen tanidıği, bir döneme damgasini vurmus bir şahsiyetin hayat hikayesi... daha dogrusu hayatınin bir parçasının anlatildiği bir kitap...Neden ismen Yavuz ve Nilufer denmis? Orasını anlayamadim. Kendisi oyle yazdığı için mi? Yoksa o dönem yasaklı idi de onun korkusuna mi? Okuyanin bariz anladiği aşikar ama...
