Kitaptaki hikâyeler hem yavan hem de sıkıcıydı. Masal formunda yazılmış olmaları ve bir noktadan sonra hep aynı tarzda ilerlemeleri yüzünden beni çok çabuk yordu. Ne karakterler akılda kalıcıydı ne de olaylar ilgi çekiciydi. Sanki hepsi aynı kalıptan çıkmış gibiydi. İçeriğinde mistik bir derinlik yaratılmak istenmiş ama bana fazlasıyla boş geldi. Ne duygu geçti, ne de heyecan. Bazı bölümlerde acaba ben mi anlamıyorum diye düşündüm ama sonra fark ettim ki mesele anlamak değil, hissetmek fakat hissettirecek bir şey de yoktu. Ne bir gerilim var, ne bir şaşırtmaca, ne de anlatımda canlılık. O mistik atmosfer de anlatımın durağanlığı yüzünden boğulup gitmiş. Birkaç masalda iyi fikirler var gibi ama anlatım öyle dağınık ki, bir yere bağlanmadan bitiyor. Beni içine çekmedi, hatta çoğu zaman bölümleri atlayarak okudum. Kitap boyunca aklımda tek bir karakter bile kalmadı; bu da sanırım ne kadar yüzeysel olduğunu gösteriyor.