Duru Ece
@DuruEce
17 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Reklam
O kadar heyecan verici bir romandı ki anlatamam. Okurken gerim gerim gerildim, kalp atışlarım deli gibi hızlandı; sonunda neler olacağını da çok merak ediyordum, bir sonraki sayfa neler olacağını da. Öyle merak uyandırıcıydı ki! Bu yıl şimdiye kadar okuduğum hiçbir romanda böyle bir duygu yaşamamıştım. Adeta her an kitabı okumak istiyordum. Eve gelir gelmez kitabı okumaya başlıyordum ve saatlerce hiç sıkılmadan, o gerginliği hissederek okuyordum. Çok güzel bir kitap demek yetmez, harika bir kitaptı bu! Paul ile o kadar çok empati kurmamızı sağlamışlar ki... Kitabı okurken adeta o ortamın içine giriyormuş gibi hissediyorsunuz. Hani bazı filmler vardır izleyince güzel diyebilirsiniz ama sadece bir film izlediğinizin farkındasınızdır. Ve bazı filmler izlersiniz ki onları izlerken adeta kendinizi filmin içinde gibi hissedersiniz, filmi kapatınca kendi hayatınıza geri dönünce bir tuhaf hissedersiniz. İşte aynı hissiyatı sonuna kadar veriyor ve bence bir kitapta veya filmde, dizide en önemli özelliklerden biri de empati duygusunu size ne kadar hissettirdiğidir. Bu duyguyu en çok Joker filminde ve Sadist romanında buldum ve çok hoşuma gitti. Öyle akıcı ki... Sonunda keşke bu anlatılanlar Paul ün yazdığı romanın parçası olsa diye düşündüm. Öyle olmaması da beni şaşırttı. Paul ün haline, onda bıraktığı acılara, psikolojisine, fiziksel olarak hissettiklerine o kadar üzüldüm ki...
Açık konuşmak gerekirse okuduğum en sıkıcı kitaplardan biriydi ama aynı zamanda da en çok okurken üzerine düşündüğüm kitaplardan biri oldu. Neredeyse her satırını okurken yazılan şey hakkında düşündüm, bu söylediğinde haklı mı haksız mı, haklıysa neden haklı değilse neden değil diye. İlk başlarda fark edememiştim, yazılanlar mantığıma uyuyor gibi gelmişti fakat ilerledikçe birçok yerde kitaptaki görüşleri desteklrmediğimi gördüm. Örneğin ; şairlerin çok büyük bir çoğunluğu yararsız ve çoğu yazdığı şey yasaklanmalı, bunun yerine devletin başındakilerin belirlediği şeyleri belirledikleri şekilde anlatan şiirlerin okutulmasına izin verilmeli deniliyordu. Bu da bana Cesur Yeni Dünya ve 1984 teki Shakespeare in şiirlerinin yasaklanmasını hatırlattı. Kitabı okudukça birçok yönden 1984 e ne kadar benzer bir düzenden bahsedildiğini gördüm ve anladım ki burada övülen asıl devlet düzeni totaliter devlet düzeniydi. Bir devletin ayakta kalabilmesi için önemli olan tek şey topluluğun düzeniydi. Bireyin özgürlüğü çok fazla kısıtlanıyordu ve bireyin değil toplumun mutluluğu önemliydi bu kitaba göre. Her şey bunun üzerine kuruluydu, kanunlar buna göre düzenleniyordu. Eğer savaşta kendi devletlerinden birisi esir alınırsa orada bırakılmasını söylüyordu. Bireylerin hepsi devlet için çalışacak ama devlet birey için hiçbir fedakarlıkta bulunmamalı yani, devletin devamlılığı için. Eğer esir alınan kişiyi birisi kendi isteğiyle gidip kurtabilirse istediği kadınlarla birlikte olabiliyordu. Kadınları da tamamen kullanabilecekleri birer eşya olarak görüyorlardı yani. Ne olursa olsun erkeklerin her işi kadınlardan daha iyi yaptıklarını fakat aynı işi yapabilecek eşitliklerinin de olduğunu söylüyorlardı. Bu anlayışı da hiç mi hiç doğru bulmuyorum. Ayrıca aile kavramı ortadan kaldırılmak
Reklam