adım ve soyadım
@Dussel
Dumanlar benden çıkacak diye ödüm kopuyor
1 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Tek tesellim, ölümden sonra hiçlik ümidiydi, orada tekrar yaşamak düşüncesi içime korku salıyor, beni hasta ediyordu. Ben ki henüz yaşadığım dünyaya bile alışamamışım, bir başka dünya neyime yarardı benim?"
“Nathanaël, sana bekleyişlerden söz edeceğim. Ben yazın ovanın bekleyişini gördüm, azıcık yağmur bekleyişini. Yolların tozları fazlasıyla hafiflemişti, her esintide havalanıyorlardı. Bu bir arzu bile değildi artık; bir kaygıydı. Toprak kuruluktan çatlıyordu, sanki suyu daha iyi basmak istiyordu bağrına. Çorak topraktaki çiçeklerin kokusu neredeyse çekilmez oluyordu. Her şey kendinden geçiyordu güneşin altında. Her öğle sonu taraçanın altında dinlenmeye gidiyor, güneşin olağanüstü parıltısından biraz uzak kalıyorduk. Polen yüklü kozalaklı ağaçların döllerini uzaklara saçmak için rahat rahat salladıkları saatti. Gökyüzü borayla yüklüydü, bütün doğa bekliyordu. Anın çok ezici bir görkemi vardı; çünkü bütün kuşlar susmuşlardı. Topraktan öyle yakıcı bir soluk çıktı ki, her şey kendinden geçer gibi oldu; kozalaklı ağaçların poleni bir altın bulut gibi çıktı dallardan. - Sonra yağmur yağdı.”
Her sabah uyandığımda hayata karışmak için özel bir çaba sarf ediyorum. Yüzüme taktığım maske mi gerçek, yoksa altında saklı olan ve benim “ben” demekten çekinmediğim varlık mı? Her şey sahte, gerçekten nasıl güldüğümü bile hatırlamıyorum. Yüzüm, gülüşüm, bakışlarım önceden tasarlanmış, dış dünyadan korunmak için bir kabuk gibi kullanıyorum onları. Sesime bile dayanmam mümkün değil.
