O zamana kadarki hayatının ilk kuralı olan iki düşünceyi de görüyordu; adını saklamak, ruhunu kutsallaştırmak. Bu iki düşünce ilk kez birbirinden kesinlikle farklı, apayrı geldi, aralarındaki farkı görüyor birinin doğru olduğunu, diğerinin bozulabileceğini anlıyordu. Biri özveriydi, ikincisi bencillikti, ilki başka biri diyordu, diğeri ben, biri ışıktan, ikincisi karanlıktan geliyordu.
Hayatın en büyük mutluluğu, sevildiğine mutlak olarak inanmaktır. Kendi için sevildiğine, daha doğru bir deyimle
kendine rağmen sevildiğine emin olmak.