Bir ruh, ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden,meydana çıkıyordu... Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya,- ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk. O zaman bütün tereddütler, hicaplar bir tarafa bırakılıyor, ruhlar birbirleriyle kucaklaşmak için, her şeyi çiğneyerek, birbirine koşuyordu.
İnsanlar birbirinin maddi yardımlarına ve paralarına değil, sevgilerini ve alakalarına muhtaçtırlar .Bu olmadıktan sonra aile sahibi olmanın hakiki ismi," birtakım yabancılar beslemek" ti.