Duygu Aydın
@Dygayd
Okuduğum 3. Balcıgil romanı. Afife Jale ile başladım, En Hüzünlü Eylül ile devam ettim. Türkiye tarihine dair öyle anlamlı, öyle özel kişi ve dönemleri ele alıyor ki yazar, hayran kalmamak elde değil. Biyografik olarak nitelendirebileceğimiz romanları, keyifli kurgusal ögelerle bir solukta okunacak hale getirmiş.
"Bir bahar akşamı rastladım size" dineleyerek Afife Jale'yi, ağlayarak En Hüzünlü Eylül'ü kapatmıştım. Sabahattin Ali'nin okumadığım kitaplarını okuma sözüyle de Yeşil Mürekkep'i kapatıyorum.
Reklam
Bu kitapta İnce Memedin nasıl hiçbir şey yapmadan koca bir köyü ayağa kaldırdığını, yüreklerine ışık saçtığını, ilham verdiğini okuyacaksınız. Vayvay köylülerinin hiçbir şeyleri yokken böylesine inanmaları, güçlü olabilmeleri... Muazzam bir şey...
Kitabın ne kadar duru, ne kadar sürükleyici, dönemin Türkiye'sini ne kadar gerçekçi betimlediğinden falan bahsetmeyeceğim eminim ki çok güzel şeyler yazılmıştır, ancak kitabın başından sonuna kadar kendime sürekli sorduğum soruyu paylaşmadan geçemeyeceğim.
Bir insan nasıl 30yaşında bu kadar şeyi gözlemleyip, bu kadar coğrafyayı yakından tanıyıp, bu kadar dile, ağızlara hakim olup, böylesine kelimelere dökebilir?! Sonra dedim ki demek böyle Yaşar Kemal olunuyor
Küçük spoilerlar içerebilir
Çok büyük hayallerle başladığım ancak okudukça yer yer hayal kırıklığına uğradığım bir kitap oldu açıkçası.
Kitapla ilgili yaptığım ön araştırmalarda kitabın çoğu yerde "feminist bir distopya" olarak tanımlanması beni cezbeden en büyük özelliğiydi.
Kadınların hiçbir konuda söz sahibi olamaması, mal mülk edinememesine karşın tam anlamıyla feminist diyemeyeceğim bir kitaptır. Kadınlarla beraber zayıf olan herkesin ezildiği (muhafızlar) bu diktatör ülkede, büyük ölçüde güçlü olan saygı duyulan kişiler komutanlar (bize söylendiği kadarıyla). Gücün bilimsel veya teknolojik kaynaklarda değil askeri kaynaklarda toplanması ayrıca ürkütücü bir durum bence.
Bunların yanı sıra insanların keskin hatlarla birbirinden ayrılması, bu kast sisteminin giyilmesi zorunlu renklerdeki elbiselerle insanlarda vüdut bulması (eşler mavi, damızlık kızlar kırmızı, teyzeler kahverengi, komutanlar muhafızlar yine hep üniformalı...) olabilecek en çarpıcı şekilde anlatılmış.
Teyzelerin okullarda verdikleri eğitim de teokratik devletin temellerini güçlendirici nitelikte. Kızlara başka bir yaşama dair anıları olmadığında her şeyin daha kolay olacağını söylemesi (ya da söyleyememesi ama kızların bunu zaten bilmesi) bu kitapta beni en çok etkileyen yerlerden biriydi.
Ancak bu kadar güzel bir konuya, dikkatle ele alınmış yerinde içeriklere rağmen kitabı kapattığımda büyük bir heyecan duymadım. Sık tekrarlanan sıkıcı yerler, Facebook paylaşımını andıran basit vurucu cümleler ara ara satır atlayarak okumama sebep oldu.
"hiçbir şey bir anda değişmez: derece derece ısınan bir küvette farkına varmadan haşlanarak ölürsünüz."
Yine de böyle cesur bir kitabı kütüphanemde bulundurduğum için mutluyum. Benzerlerinin artması dileğimle
Gerçekçi bir içeriğe, hikayeye; cesur iç çözümlemelere, sözlere sahip bir kitap olmasının yanı sıra çok güzel bir konuyu işlediği için ayrıca keyifle okudum.
Sizce de heykelle ya da resimle insan yaratıp tanrıya meydan okuyabilmek, İslamiyet döneminin sanatçılara atfettiği harika bir özellik değil mi? Çok cesur çok iddialı dizginleme ihtiyacı duyulan...
Reklam