Kulağa saçma ve gülünç geliyor, ama mümkün olan en kötü koşullarda bile insan gülebilir ya da umut bulabilir. Bence bu bir insanın başına gelebilecek en kötü şey: Umut!
Ayak seslerinin uzaklaşmasını dinliyordum. Son. Bir şimendifer düdüğü. Keskin, acı ötüyor. Hayatımda büyük bir devrin kapandığı, korkunç yarına ilk adımı attığım an. Felâketlerimin başladığı saniyeyi tanıyorum. Hiç aldanmam.
Nüzhet de bana cemileler yapıyor:
- Sen burada iken vakit ne güzel geçiyor.. sıkılmıyorum. Sana alışırsak ne yapacağız?
Bu basit sözler bir aşk itirafı kadar gururumu okşuyor.