Kar gönüllere daima sevinç verir. Bazı şairlerin kar yağdığı zaman tabiatı kefene bürünmüş bir ölüye benzetmelerinde ne güzellik ve uyum bulduklarını anlayamam. Ben karı o kadar severim ki kâinatı bu güzel, beyaz örtüyle örtünmüş gördüğüm zaman tepeden tırnağa beyazlar giyinmiş güzel bir yeni gelin hatırıma gelir.
Sayfa 66
“Bu gözleri, beni deli eden, çıldırtan bu güzel gözleri, bu siyah gözleri kıskanıyorum... Onlarda bir başka hissin, bir başka hayalin gölgelerini görmek istemem. Onlarda yalnız ben yaşamak, yalnız ben ölmek isterim..."
“Hanımefendiciğim, beni korkutuyorsunuz. Ben erkeğin insanından bile hoşlanıp kocamla geçinemedim. Şimdi periye nasıl varacağım?..”
“Aman kırkmerak karı, sus! Adım başında bana ahret sualleri sorma.”
“Ah... Ya Rabbi, cehennemi ahiretten kaldırdın da gönlüme mi attın?”
