"Ben, Türkçenin ezelî bir âşıkıyım.
Hepimiz öyle değil miyiz? Ben, Türkçeyi, muhtelif devirlerinde, muhtelif elbiselerle, muhtelif şekillerde gördüm ve sevgilimi o libaslar altında, kendi cevherinde sevdim. ...
Ben onu perişan gönüllü şâirin:
'O gül-endâm bir al şâle bürünsün yürüsün
Ucu gönlüm gibi ardınca sürünsün yürüsün'
beyitinde olduğu gibi, bir al şala sarınıp yürüdüğünü görerek de sevdim."
Hâlit Ziyâ Uşaklıgil
Reklam
Puan vermedi·112 syf.·
2026 28. kitabı
“Ut benim aynı zamanda kurtarıcımdır. Bu ut olmasaydı benim halim acaba ne olurdu! Sevmeye olan şiddetli yatkınlığımı nereye ayırabilirdim? Çılgıncasına sevdamı neye sarabilirdim? Bu uslanmaz, ihtiyarlanmaz gönlümü neyle oyalayabilirdim? Bu hassas, hisli kalbin sevmeye olan ihtiyacını neyle hafifletebilirdim?”
Udunu kucağına alıp sarılarak der ki:
"Beni hiçbir zaman terk etmeyen, kucağımdan kaçmayan vefakâr yârim! Can dostum! Dertlerimi dinleyen, kalbimi anlayan sırdaşım! Bana daima refakat eden yoldaşım! Beni yalnız sen terk etmedin, benden yalnız sen geçmedin, bana ihanet etmedin! Bir zaman zevk ve keyif sebebim, eğlencem oldun, şimdi de geçim kaynağım, ekmek paramı kazandıranımsın! Benim yârim, benim cananım, benim erkeğim sensin!"
“O adamın muhabbetine karşı beni durduran mesele, o adamın benim yanımda başka bir kadını sevdiğini söylemesi, o başkasına olan aşk ve sevdasını anlatması oldu. Oh! Bu hakaret bir kadın için unutulması mümkün olmayan şeylerdendir. Sevmekte olduğumu görüyordum. O halde gönlümden iğrendim. Böyle gönlü ben de ezerim dedim."
Reklam