Emin K.
@EMNK
"Bilgeliğin arttığı yerde keder de artar ve bilgisini arttıran, derdini de arttırır."
Bazen zamanın girdaplarına göz attığında, yasaların bu hızla akan zamanın ardında kaldığını görmüyor değildi. Yasalar toplumun içinde bulunduğu bu çürümeyi öngörememişlerdi. Bir zamanlar kaya gibi sağlam görünen temeller bu akıntının gücüyle artık sarsılıyorlardı. Yasalar ise çoğu kez zamanın bu keyfi temposu karşısında cılız ve güçsüz kalıyorlardı, bunu açıkça hissediyordu.
Reklam
İnsanlara acıyabilir ya da benzer duygularla onları anlayabilirdi, ama onların sorumluluklarından kurtulmalarına yardımcı olamazdı. O, iradenin gücüne inanıyordu. İrade her şeydi! Ona göre irade, gönüllü olarak kabul edilen itaat demekti. Ya da başka türlü söyleyecek olursa kaderine boyun eğmek, insana hayatta karşılaşabileceği dayanılmaz —ki bu tanımlamayı da fazlasıyla modern hayatın bir abartısı olarak görüyordu— ya da dayanılması zor bunalımlardan çıkış yolu sağlardı. Dayanılmaz mı? Bu tanımlama üzerinde bir kez daha düşündü.
Puan vermedi·288 syf.·
2024 6. kitabı
İslâm insan hayatına her konuda bir denge getirmiş, inançta, amellerde, ahlâkta, mal kazanma ve harcamada, duygularda, nefret ve sevmede hep orta yolu tavsiye etmiştir. Ne aşırılık, ne de tembellik veya gevşeklik; ne ifrat, ne de tefrit, İslâm ümmeti, vasat bir ümmettir. Yani orta yolu izleyen, dengeli ve hayır yolları üzerinde olan bir ümmettir. Bu ümmetin mal konusundaki tutumu da dengelidir, harcamaları da ölçülüdür. İsraf ise, vasat olmayı engelleyen bir aşırılıktır.
Ebu Reyhâne (ra) Hz. Peygamber'den şöyle rivayet etmiştir: "Cennete kibirden hiçbir şey giremez” Orada bulunanlardan biri şöyle dedi: "Ey Allah'ın Rasülü! Ben, kamçımın şaklaması ve ayakkabımın sağlamlığı ile güzel görünmekten hoşlanırım, bu kibir midir?" Hz. Peygamber, "Hayır bu kibir değildir. Allah güzeldir güzeli sever. Kibir hakkı küçük görmek ve başı gözü ile insanlarla alay etmektir” buyurdu.
Reklam