Elif
@E_krb
Hukuk
29 Eylül 2002
35 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hem eğlenceli hem de öğretici bir kitaptı. Yazar anlaşılır bir dil kullandığı için teşekkür ediyorum. Çünkü anlaşılmaz yapıp bizi tıbbi kelimelere boğsaydı akademik, makale tarzı bir kitap olacaktı. Bu da akıcılığa zarar verebilirdi. Tıbbı kelimelere elbette yer vermiş fakat anlaşılır ve tekrarlı bir şeklide bahsetmesi akılda kalıcılığı artırdı. Kendimi eğlenceli bir akademisyenin bilgi şölenine konuk olmuş gibi hissettim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir karakter nasıl gözlerimin önünde bir anda değişti anlayamadım. Hızlı bir geçiş oldu. Başta baş kahramanı aşağılık kompleksi olan biriydi. Kitabın devamında ise başına gelenler onu bir anda insan yaptı.
Aile ilişkilerinden hep korkmuşumdur. Ne çok uzaklaşabilirsin ne çok yakınlaşabilirsin. Evet ailemizi anlamak zor. Mantığımızı aşabilen tavır ve davranışları bizi bazen üzüyor bazen de mutlu ediyor. Bu kitabı okurken hocamın bir cümlesi aklıma geldi " Şu an anne ve babanızla oturup, sohbet edip çay içebiliyorsanız büyük bir mutluluk, tadını çıkarın." demişti. O zaman hayatımdaki koşuşturma arasında onlarla dolu dolu vakit geçirmeyi planlamıştım. Ama hüsranla sonuçlandı. Çünkü kuşak olarak çoktan farklılaşmıştık. Ve onları anlamada gerçekten çok zorlandım.Bir karar aldım. Sade bir sevgi bağı ve güzel bir sevgi sınırı çizmeliyim; çatışma olmayan hâlâ bunun çabası içerisindeyim.
Burada kendimi İza zannettim ilk başlarda ama ben sonradan aileme olan fedakarlık, gereklilik bağını kopardım. Bir şekilde bu zor çağa ayak uydurmak zorundalar ve ben bazı zamanlar izleyici olmalıyım. Onları değiştiremem ama aramızdaki sevgi bağını güçlendirebilirim.
Bu aile kavramı ve karmaşası içinde kaybolmak istiyorsanız bu kitabı okuyabilirsiniz.
Ön bilgi içerebilir!
Çoğunluk olarak akıcıydı ama son kısımlar kitaptaki etkileyici ve gerçekliği biraz kırmış. Ama okurken kitabın akıcılığında,
gözümün önüne hep izlediğim filmler geldi
Mandalinalar bahçesi
Kefernahum
İçimdeki yangın
Savaşın bıraktığı izlerden oluşan acı hikayeler.
İnsanların kendilerine yaptığı kötülüklerin en büyüğü, dünyanın sistematik düzeni haline gelmiş. Bu düzen hayatta çoğunluğun, güçlü olan insanların (gelişmiş ülkelerin) yükselmek için zayıf insanları ( gelişmemiş ülkeleri) basamak olarak kullanıp onların üstünden çıkarak(ezerek) zirveye ulaşmak.
Hayır kelimesi sözlüğüme yeni girmiş. Eğitim sistemi olsun başka sistemler olsun... Hepsi fazlasıyla etkiledi.
Bu kadar da düzeltilmesi zor bir süreç beklemiyordum. Dehşet!
Toplum yapısından kaynaklı olsa gerek hep bir alttan alma, kabullenme alışılmış gidiyor. Ama herkesin bir sınırı var. Belki farkındayız belki değiliz.
Kitapta da belirtildiği üzere ya sınırlar çizmedik ya da çizdiğimiz sınırlar dışında hayatta kalmaya çalışıyoruz.
Örneğin ben, ben değilmişim ki!
Ben alışmış ve korkmuşum... Belki de çoğumuz alışmış ve korkmuşuz.
Neden?
*Başkalarınca denetlenmek, güvenli bir hapisanedir. Tüm odaların yerini biliriz. Bir kadının dediği gibi "Cehennemden çıkmak istemiyordum. Tüm sokak adlarını biliyordum"(sayfa 270)*
Ama itaat altına girmeyip özgürlüğü tatmak bizim sorumluluğumuz olduğu sonucu değişmiyor.
Terapi önerisiyle okuduğum bu kitap kabullenme sürecinden sonra çözüme doğru giderken oldukça katkı sağladı.
