“Önce kelime vardı” diye başlıyor Yohanna’ya göre İncil. Kelimeden önce de yalnızlık vardı. Ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık. Kelimenin bittiği yerde başladı; Kelime söylenemeden önce başladı. Kelimeler, yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık, kelime ile birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, yalnızlığı anlattı ve Yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe, Yalnızlık büyüdü dayanılmaz oldu.
Dorian Gray başını salladı. “Hayır, Harry. Hayatımda çok sayıda korkunç şey yaptım. Artık yapmayacağım. Dün itibariyle iyi işler yapmaya başladım.” “Dün neredeydin?” “Taşrada, Harry. Tek başıma küçük bir handa kalıyordum.” “Sevgili çocuk,” dedi Lort Henry gülümseyerek. “Taşrada herkes iyi olabilir. Orada insanı yoldan çıkaran hiçbir şey yoktur.Şehir dışında yaşayanların bu derece yabani olmalarının sebebi budur. Medeniyet hiç bir surette elde edilmesi kolay bir şey değildir. İnsanın ona ulaşabilmesinin sadece iki yolu vardır. Biri kültürlü olması, diğeri yozlaşmış olmasıdır. Taşrada yaşayanların her ikisinide olabilme fırsatı yoktur, bu nedenle hiç gelişmezler.” “ kültür ve yozlaşma” diye tekrarladı Dorian.”her ikisini de biraz biliyorum. Daima birlikte bulunmaları artık bana korkunç görünüyor. Çünkü yeni bir ülküm var, Harry. Değişeceğim. Sanırım şimdiden değiştim bile.”