Ayse Nur
@Easygo
@_sayfayolcusu_
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Eylül 2024’te tek başıma yaptığım Prag yolculuğum sırasında bana eşlik eden kitap, Mario Benedetti’nin “Mola” adlı kitabıydı. Hem metni hem de çevirisini beğenmiştim. Kitabın çevirmenine baktığımda @banukarakasben ismiyle karşılaştım ve o günden itibaren kendisini ve paylaşımlarını büyük bir keyifle takip etmeye, önerilerini not etmeye başladım. “Nadir Kopyalar” da bu önerilerden biriydi.
”Nadir Kopyalar”, sahaf ve yazar @aristipolibros ‘un Buenos Aires’teki dükkanında biriken anılarını ve gözlemlerini yirmi beş öyküde bir araya getirdiği bir kitap.
Rago, okuru sahaf dünyasının içine çekiyor. Kitapların izini sürmenin heyecanını, onları bulmanın, elden ele geçirmenin, korumanın inceliklerini bir sahafın gözünden anlatıyor. Bunu ise konuşma havasında yapıyor.
Bir sahaf gibi değil tabii ama, yedi ay boyunca gönüllülük yaptığım bir kitapçıda gelen insanları gözlemlemek, bağışlanan kitapların insanlar tarafından ilgi çekici bulunup bulunmayacağına karar verip eleme yapmak gibi deneyimlerim kitapla aramda bir yakınlık kurmamı sağladı.
Son olarak Patricio Rago’yu tanımıyorum ama yazdıklarını okurken gözümde Black Books dizisindeki o unutulmaz huysuz ama bir o kadar da tatlı kitapçı Bernard Black canlandı. Sanki o yazmış kitabı :) @_sayfayolcusu_
Antoni Casas Ros’la tanışıklığım yıllar öncesine dayanıyor. Sene 2017, yer Kahramanmaraş. O yıl düzenlenen kitap fuarından kendime bir kitabı anı olarak hediye etmiştim. O kitap Ros’un “Enigma”sıydı. Yıllar sonra yazarla olan tanışıklığımı derinleştiren şey ise arkadaşımın bana Katalan yazarın “Almodovar Teorisi” kitabını göndermesi oldu. Bu vesileyle güzellik ve çirkinlik üzerine kurulmuş, oldukça farklı bir metin okuma fırsatı buldum.
Kitap yüz on iki sayfa ve yer yer otobiyografik izler de taşıyor. Anlatıcı, bir gün arabayla giderken yolda karşısına çıkan geyiğe çarpmamak için direksiyonu kırıyor ve kaza yapıyor. Bu kazada hem kız arkadaşını hem de yüzünün neredeyse tamamını kaybediyor. Yaşadığı travmanın ardından uzun süre toplumdan uzak kalıyor. Matematik alanındayken kazadan sonra edebiyata yöneliyor ve kitap yazmaya başlıyor. Sonrasında, yönetmen Pedro Almodóvar’ın bir gün bu hikâyeyi filme alacağını hayal ediyor. Buradan itibaren metin, gerçek ile hayalin iç içe geçtiği bir düzleme taşınıyor.
Kitap boyunca merak duygum hep canlıydı. “Şimdi ne olacak?” hissiyle sayfaları hızlıca çevirdim. Bu yazarın olduğu kadar çevirmenin de marifeti tabii. Çünkü kitabın ruhunu iyi aktarmış Öncel Naldemirci.
Yazarın güzellik üzerine yaptığı gözlemleri ve tespitleri etkileyiciydi . Nitekim eser, 2008 yılında İspanya’da en iyi roman ödülüne layık görülmüş.
Anlatım biçimi ve ele aldığı meseleler açısından niş bir okuma deneyimi sunuyor bu kitap. Yani daha klasik ve net bir hikaye arayanları zorlayabilir. Ama Almodovar sinemasını seven, deneysel anlatılardan ve gerçek ile kurgu arasındaki geçişlerden hoşlanan okurların keyifle okuyacağını düşünüyorum.@_sayfayolcusu_
Eren Yücesan Cendey’in paylaşımıyla haberdar olduğum ve sonra gittiğim kitapçıda rafta görünce aldığım bir kitap oldu “Çocuk”. Böylelikle “Hızlandıkça Azalıyorum” ile tanınan Kjersti Skomsvold ile tanışmış oldum.
Kitapta isimsiz bir anlatıcı yazar karakteri var. İkinci çocuğunun doğumuyla birlikte hayatındaki bazı meseleleri sorgulamaya başlıyor. Çocuk sahibi olmak, bağ kurmak, ilişkiler ve kendi çocukluğuna uzanan hatıralar üzerinden ilerleyen bu sorgulama, aynı zamanda yazarlıkla ve yazma eylemiyle kurduğu ilişkiye de açılıyor. Tüm bunları ise tam İskandinav edebiyatı yalınlığında, sade bir dille yapıyor.
Yazarın yer yer çok iyi tespitleri vardı, altını çizdiğim cümleler oldu. Ama kitabın ortalarından sonra ritmi benim için düştü ve o noktadan sonra metinle arama mesafe girdi. Bu yüzden çok beğenmedim kitabı ve okumasaydım da olurdu dedim.
Kitabın çevirisi için Deniz Canefe’nin emeğine sağlık. @_sayfayolcusu_
İsmiyle merakımı cezbeden “Mösyö İbrahim ve Kuran’ın Çiçekleri”, okuma listeme eklediğim ve diğer merak ettiğim kitaplarla birlikte sipariş verdiğim eserlerden biriydi. Kargo, Türkiye’deki aile evime ulaşmıştı ve geçtiğimiz haftalarda Türkiye’ye gidince kitap kargomu açma fırsatı buldum. Kitabı elime aldığımda kısa oluşu ne yalan söyleyeyim beni şaşırttı. Çünkü sadece elli altı sayfaydı. “Elli altı sayfada ne anlatılabilir ki?” diye düşünmeden edemedim. Ama Éric-Emmanuel Schmitt, bu kısacık metne düşündüğümden çok daha fazlasını sığdırmayı başarmıştı.
Moise, babasıyla birlikte Mavi Sokak’ta yaşayan bir Yahudi çocuk. Aynı sokakta, “sokağın Arap’ı” olarak anılan Müslüman Mösyö İbrahim yaşıyor. Moise, Mösyö İbrahim’in dükkanından konserve çalıyor. Ancak bu başlangıç, zamanla bambaşka bir ilişkiye dönüşüyor. Aralarındaki bağ giderek bir baba-oğul ilişkisine evriliyor. Bu ilişkinin içindeki diyaloglar da okura önemli şeyler gösteriyor. Öteki olmanın, önyargıların ve kalıplaşmış düşüncelerin karşımızdaki insanı görmemizi nasıl engellediğini, ama tanıdıkça ne kadar çok ortak nokta bulduğumuzu gözler önüne seriyor.
Kitaba dair tek eleştirim, aslında çoğu okurun da paylaştığı bir eleştiri. Yazar, elindeki malzemeyi neden biraz daha detaylandırmaktan kaçınmış acaba? Bilmiyorum. Metni biraz daha detaylandırsaydı metin kesinlikle daha da lezzetli olabilirdi.
2001 yılında yayımlanan kitap, 2003 yılında sinemaya da uyarlanmış. Henüz izlemedim filmi fakat Mösyö İbrahim’i çok sevdiğim oyunculardan Omar Sharif canlandırmış. Meraklısına duyurulur.
Bu arada kitap bana 1959 yapımı “the 400 Blows” filmini anımsattı, sanki Moise o filmdeki çocuğun başka bir hikayedeki hali gibi geldi bana. Tavsiye ederim bu filmi de. @_sayfayolcusu_
