Ece Su BULUT
@EceSuB
16 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Satranç kitabına başladığım o ilk andan son ana kadar beynimi ele geçirdiğini hissettim.Kitaptaki insanların duyguları o kadar yoğun ve hissedilebilir ki sanki yanımdalarmış ya da ben aslında onlarmışım gibi hissettim.
Kitabın ilerleyen bölümlerinde içime inanılmaz bir satranç oynama isteği geldi,şuansa biraz korkuyorum.
Zweig okuduğum bu ilk kitabında beni kendine hayran bıraktı.Ve hayatın ona getirdiklerine çok üzülmeme sebep oldu.Resmen bu çalışkan ve yaratıcı yazarın varlığı bu dünyaya çok gelmiş tabiri caizse onu kapı dışarı edecek bir pozisyona sokmuştu.Bu beni oldukça yaraladı.
Kitabı bitirdiğimde keşke biraz daha uzun olsaydı diye düşündüm ama şuan kendimi Zweig'ın diğer kitaplarıyla kendimi avutmaya karar verdim.
*****spoiler*******
Ayrıca sonunda Dr. B nin büyük tutkusu ve hastalığı olan satrançtan kaçışı bana tutkularımızın bizi belli bir yere kadar koruyup sonrasındaysa harap edebileceğini gösterdi.
Dr.B nin hiçliğin ortasındaki yalnızlığı ve nesnelere tutunması,bir kitaba tutunması o kadar gerçekti ki olduğum yerin yaşadığım anın kıymetini daha da iyi anlamamı sağladı.
****spoiler******
Uzun lafın kısası çok çok güzeldi.Herkes okusun ve tüm halklara ve tüm zamanlara ait ve can sıkıntısını öldürmek,duyuları bileylemek,ruhu rahatlatmak için Tanrı tarafından bize armağan edilen satrancı oynasın.
Reklam
Kitabın rahat okunan ve sürükleyici bir yapısı vardı.Açıkçası kahramanda beni rahatsız eden özellikler çoktu ama bu rahatsızlık şahsın yargılanma koşullarıyla birleşince duygusuz bir insan olduğunu düşündüğüm karaktere kendini anlatmayışından belki de anlatamayışından dolayı üzüldüm.Çünkü bir adalet insanların karakteri üzerinden onları yargılayıp mahkum etme çabasında olmamalı.Ki aslında insanları duygusuz bulmamız toplumsal bir olgu,insani bir durum.Yani mahkemelerin işi değil.Ama gene de karakterin işlediği suç karşısındaki tepkisizliği de ne tür bir cezalandırmayı hak ederdi tam emin olamıyorum.Ama yine de ne olursa olsun karakterin doğasına kişiliğine bu denli müdahale edilmesi bana kişilik haklarına saldırı gibi geliyor.
Ayrıca Camus demiş ki;
Kitabımın kahramanı, başkaları gibi oyun oynamayı reddettiği için mahkûm edilmiştir.
Bu anlamda o, içinde yaşadığı topluma yabancıdır.
Karaktere yazarının bakışıyla yaklaşınca olayları seyri değişiyor.Ve topluma yabancı olan insanlara bakışımız da oldukça farklılaşıyor.
Okuduğum ilk Albert Camus kitabıydı beni her yönden mutlu etti.Diğer kitaplarını da okumak için sabırsızlanıyorum şuan.
Kitaba başladığımda Peri ve Abdullah'ı bekleyen zorlukları asla öngörememiştim.Ve Abdullah'ı başkarakter sanmıştım.Oysaki kitap bence Peri üzerinden ilerledi.Aslında kitapta ilk etapta aradığımı bulamadım çünkü yazarın diğer 2 kitabından fazlasıyla etkilenmiştim ve beklentim çok yüksekti ama ilerleyen sayfalarda kitaba alıştım.Kendimi kişilerle özdeşleştirebildim.Yan karakterlerin hayatına fazlaca inen bir kitap olmuş.Bu beni rahatsız etmek şöyle dursun aksine mutlu etti.Çünkü kitapların temel unsurlarından olan bu yan karakterlerin hayatı aslında bize eserleri daha iyi anlama fırsatı sunuyor.Ayrıca kitapta insanı sürükleyen bir yan da var.Ki akıcı dili bile okunması için yeterli bence.İnsanlığın dramının çok farklı yönlerine eğilmiş yazar ve birçok gerçeği suratınıza çarpmış.
Yazarların kitaplarını diğer kitapları ile kıyaslayarak değil de kendi içinde değerlendirmemizi daha doğru buluyorum.Ayrıca farklı kültürleri de tanıma fırsatı veren bu kitabın okunmasını tavsiye ediyorum.
Kardeşimin Hikayesi ilk sayfasından son sayfasına kadar sürükleyiciliğini yitirmeyen heyecan verici bir kitap. Kitabı okudum, bitirdim ve hala aklımda Ahmet Arslan, gazeteci kız,Arzu,Ali,Mehmet,Kerberos,Olga ve diğer herkes.. Kitaptaki başkarakterin özgün kişiliği ve insanların ruhsal portrelerinin çizilmiş olması beni etkiledi. Severek okudum. Ahmet Bey hayatı bir roman olarak görmesi, modern zaman Şehrazat'ı olması ve kitaplarıyla uzun süre aklımda kalacak bir karakter oldu.
Başkarakter olan Holden'ın kendisi samimi bir biçimde anlatması kitabın akıcılığını arttırıyor.Kısa bir sürede severek okudum.
Özellikle "Bazı şeyler olduğu gibi kalmalı.Elinizde olsa da onları büyük cam vitrinlere koyup oldukları gibi kalmalarını sağlayabilseniz."paragrafı beni etkiledi.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}