Milyonlarca insan doğuyor, büyük bir sefalet içinde yaşıyor ve ölüyor. Bu böyle mi olmalıydı? İçlerinde sayıları milyonlara ulaşan bir çok zeki insan, hayvanlar gibi başıboş cahil yaşıyor.
Herkes hayattan bir şey almak, fakat ona bir şey vermek istemez. Birçok kimse toplum hayatına menfaatçi, zorba ve asalak olarak atılır. Hayatın anlamını bu asalaklıkta arar.
Aydınlık, hasta gözleri nasıl incitiyorsa, saadet de hasta gönülleri öyle sızlatıyor. Hasta gözler gibi hasta gönüller için de karanlıktan iyi ilaç yok.