Efe
@EfeTutalar
Şu anda okuduğu kitap
İntihar etmeyeceksek içelim bari!Edebiyat & Roman
Adalet Ağaoğlu'nun 1974 yılında yayımlanan Bir Düğün Gecesi romanı, 1971 askeri darbesinin gölgesinde gerçekleşen bir düğünü ve bu düğüne katılan farklı siyasi görüşlerden karakterlerin iç dünyalarını anlatan etkileyici bir eserdir.
Tek bir geceyi ve tek bir mekanı (Ankara'daki Anadolu Kulübü) konu alan roman, geniş bir zaman dilimini ve farklı mekanları da içeren bir anlatı sunuyor. Geri dönüşler ve iç monologlar aracılığıyla karakterlerin geçmişleri ve gelecek kaygıları da romana dahil ediliyor.
Roman, 1970'lerin Türkiye'sindeki siyasi kutuplaşmayı ve bu kutuplaşmanın insan ilişkilerini nasıl etkilediğini ustaca tasvir ediyor. Farklı siyasi görüşlere sahip karakterler arasındaki diyaloglar ve gerilimler, dönemin atmosferini ve siyasi gerilimi net bir şekilde yansıtıyor.
Aile ve toplumsal yapıyı da mercek altına alan roman, farklı ailelerin geleneklerini, değer yargılarını ve birbirleriyle olan ilişkilerini inceliyor. Bu sayede Türkiye'nin sosyo-kültürel değişimine dair de ipuçları veriyor.
Siyasi ve toplumsal baskılar altında bireysel varoluş mücadelesi veren karakterlerin iç dünyalarını da derinlemesine inceleyen roman, özellikle Tezel karakteri ile öne çıkıyor. Kendi kimliğini ve yerini bulmaya çalışan Tezel, yaşadığı bunalımlar ve arayışları ile okurlara farklı bakış açıları sunuyor.
Kitabı tavsiye ederim.
Reklam
"Fener kendi dibini aydınlatamaz. Işığını hep uzaklara yollar, kendinden fersah fersah öteye. Fenere yaklaştıkça ışık yerini gölgelere bırakır, aydınlık karanlığa evrilir."
Kesinlikle Elif Şafak'ın en iyi kitabı. Deneme olduğunu okuyunca fark ettim, bırakmayı dahi düşündüm lakin devam ettim ve iyi ki de etmişim. Kadının önemine olan değinmeleri o kadar iyi ki, herkese okumasını tavsiye ederim.
"İhtiyacımız olan şey kahramanlar değil, kahramanlara ihtiyaç duymayan bir toplum olmalı."
Sizce sevgi nedir?Edebiyat
"Başkalarını sevmek için önce kendinizi sevmelisiniz."
Bu kadar az okunmayı hak etmeyen bir kitap olduğu kesin.
Sevgi nedir? Sevgi emektir falan demeyin lütfen. Sizin için gerçekten ne ifade ediyor sevgi? Bendeki yeri belli zaten bu yüzden yorum yapmayacağım ama önemini ilk kez bu kitapta fark ettim. Neymiş ulan bu sevgi.
Sizce sevgi intihara kalkışan bir birey için engel olabilir mi? Bilemiyorum açıkçası. Bu kitapta da bu var. İntihar eden öğrencisinden sonra sevgi dersleri vermiş. Fazla etkileyici değil mi?
Milletimizin sevgi kavramının ne olduğu konusunda hiçbir fikri olmadığına eminim. Almış başını gidiyorum "seni seviyorum," cümleleri hepsi katiyen yalan.
O kadar özünü unuttuk ki bu duygunun, yolda gördüğümüz birine "seni seviyorum," dediğimizde hissettiğimiz o boşluk hissi ile yaşamaya devam ediyor bu boş benliğimiz. Sizin rahatlıkla söylediğiniz ve klişe bulduğunuz bu sevgi sözleri birinin hayatını etkileyebilir. Yani o kadar da klişe ve basit değilmiş değil mi?
Kısacası, sevmeye kendinizden başlayarak her şeyi tabii hak edeni sevin ve sevilin. Sadece insanları değil, bir çiçek veyahut bir yemek de olabilir bu.
Sevin, sevilin.
Sarah Jio SonrasıEdebiyat
"Burada yapraklar renk değiştiriyor, ve seni çok özledim."
Beğendim, abartılacak pek bir yanı yok güzeldi sadece. Aşk hikayesi, sırlar gizemler falan. Karakterimiz Anne, bir cinayete tanık olur ve üstün zekasıyla(!) bunu 70 yıl boyunca saklar. Sır gibi bir mektubun gelişi... Daha fazla spoi vermeyeyim.
Yani okumasam da pek bir şey değişmezdi, hayır asla bir kitabı "zaman kaybı" olarak değerlendiremem ki bu haddim değildir ama dediğim gibi okumasam da olurmuş. Saygısızlık olmasın diye de bitirdim. Yazar tüm kitaplarında aynı mantıkla ilerlediği için sonunu hemen tahmin edebiliyoruz.
İlk kez bir incelemeyi az tuttum çünkü dahası yok, okumak yerine gidip alıntılarına az bakınmanız yeter çünkü.
“Senin bana nasip olman şahsi hayatımın en değer biçilmez talihidir”
Her satırı aşk kokan o kitap, başlarken bu kadarını beklemiyordum ne bileyim bu denli mükemmel olabileceğini? Aşkı mükemmeldi ama daha mükemmel olanı vazgeçmemiş ve yılmamış olmasıydı. Hapis hayatı olsun yaşadığı zorluklar olsun...
Her mektubunda canım karıcığım diye başlayıp yazdığı her kelime ile etkilemiştir herkesi. Her şey iyi hoş da kaldıramadım ve sindiremedim şu aldatılma ve ayrılık işini. Bir insan "Seni seviyorum, sevgilim. Bir mektup yazsam 1000 sayfa olsa, her sayfada 1000 satır ve satırda 1000 defa seni seviyorum desem..." bu güzelim cümleyi yazarken nasıl olur da iş bu noktalara gelir de hapisten çıkınca ayrılırlar?
Her kelimesinden, her harfinden aşk damlayan adam nasıl bu cümleyi yazar;
"aramızdaki münasebetlerden bir tanesi olan, fakat zaten bilfiil çoktandır mevcut bulunmayan ve daha senelerce de mevcut olamayacağı anlaşılan karı kocalık münasebetimizi kesmemiz gerekiyor. (...) sen yine benim en yakın insanımsın, en yakın dostum ve arkadaşımsın. Çocukların çocuklarımdır. Bu taraflarımızda hiçbir şeyin değişmeyeceğine inanıyorum. Fakat artık karı kocalığımız devam edemez."
Aklım almadı, ben Nazım Hikmet'i Piraye ile tanıdım öyle de kalacak aklımdan şu aldatma ve ayrılık olaylarını silip atıyorum aklımın dipsiz kuyularına.
Ama tabii merakıma yenik düştüm ve şu meşhur Vera'ya azıcık bakındım. Şöyle bir yazı gördüm, "Nazım Hikmet ve Son Aşkı Vera" Nedir bu arkadaş? Son nedir Allah aşkına aşk dediğin bir kere olur! Son yazısı çok zoruma gitti açıkçası. Araştırırken Nazım'ın Vera şiirini de fark ettim.
"Gelsene dedi bana
Kalsana dedi bana
Gülsene dedi bana
Ölsene dedi bana
Geldim
Kaldım
Güldüm
Öldüm"
Okurken ya sabır dedim, hele ki onun için söylediği sözler... Yazarların hayatları
Reklam