“Ah, keşke deprem olsaydı! Güzel bir sarsıntı, bir daha sözü edilmez.. Ölüler, canlılar sayılır, iş tamamdır. Ama şu hastalık domuzluğu! Hastalığa yakalanmayanlar bile onu yüreklerinde taşıyorlar.”
“Yaşadıkları günlerin geçmesi için sabırsız, geçmişe düşman ve gelecekten yoksun, bu halimizle adeletin veya insanların kininin, parmaklıklar arkasında yaşamaya zorladığı kişilere pek benziyorduk.”
“Hiçbir heykeltıraş, hiçbir şair, Michelangelo ve Dante bile bana yeryüzünün son ümitsizliğinin, son acısının dışavurumunu kendini yağmurun altında ıslanmaya bırakan, tek bir hareketle silkelemek için bile fazla kayıtsız, fazla yorgun olan bu kanlı canlı adam kadar derinden hissettirememiştir.”