"Bedenin bir ev olsaydı eğer, kalbin hangi odası olurdu?" diye sordum.
"Balkon."
"Neden?"
"Çünkü..." dedi. "Sevdiğim çiçek bir tek orada açıyor ve bir tek oradan yıldızları seyredebiliyorum."
"Şimdi buradayım, her şeyin uzağında. Hiçbir savaşım yok, hiçbir görevim yok, hiçbir şeyi de doğrulamaya çalışmıyorum. Duruyor, odanın yarı karanlığına bakıyor, bekliyorum..."
"Şimdi sessiz duruyoruz kıyısında bir düşüncenin
Unutmamak için çünkü unutuşun kolay ülkesindeyiz
Ölü balıklar geçiyor kırışık bir denizin sofrasında
Ve ellerinde fenerleriyle benim arkadaşlarım
Durmadan düşünüyorum
Ne kadar çok öldük yaşamak için."
Onat Kutlar