"Bedenin bir ev olsaydı eğer, kalbin hangi odası olurdu?" diye sordum.
"Balkon."
"Neden?"
"Çünkü..." dedi. "Sevdiğim çiçek bir tek orada açıyor ve bir tek oradan yıldızları seyredebiliyorum."
"Şimdi buradayım, her şeyin uzağında. Hiçbir savaşım yok, hiçbir görevim yok, hiçbir şeyi de doğrulamaya çalışmıyorum. Duruyor, odanın yarı karanlığına bakıyor, bekliyorum..."
"Etrafınıza şöyle bir göz gezdiriniz! Gerçek hayat denilen şeyin ne olduğunu, nerede olduğunu bilmiyoruz bile! Kitaplarımızı, hayallerimizi elimizden alsalar, öylece ortada kalakalacağız."