Merve Çakır
@Eftelyaaaaaa
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Günler, haftalar, aylar, hatta yıllar Haluk’u tükenmeyen bir sabrın çile kabında yaka yaka tüketiyordu. Öyle ki istikbâle yönelik umut fidanlarında baykuşlar tünemişti.
Paraya elbette önem veriyordu. Kaliteli şeyler giymeyi, iyi lokantalarda tatlı ışıklar altında yemek yemeyi, pazarlıksız alışveriş etmeyi, sevdiği birine düşünmeden armağan almayı, güzel döşenmiş evlerde yaşamayı kim istemezdi ki… Ama elinden gelirse kendisi sağlamalıydı bunu. Başkasının parasının insanın duygu ve düşüncelerinin, bedeninin sahibi olması düşüncesi korkunç geliyordu Simden’e. Ruhunu paraya değişmekti bu. Çok erken, daha annesinin yanında geçirdiği ikinci
Birçok kitap okudu sonradan kadın ya da erkek kahramanı ince hastalık kurbanı olan insanların aşklarını anlatan. Dokunaklı filmler gördü. Gözyaşı döktü o genç kadınlara annesini anımsayarak. Babası onun tifodan öldüğünü söylerdi. Babaanne ise apandisit derdi. Ama nedense Halise, uzun yıllar veremden öldüğüne inandı. Sonra bir gün yarı deli olduğunu, kendi canına kıydığını kaçırdı halası ağzından yanlışlıkla. Nedeni ne olursa olsun çocukluk boyunca annesinin bir kumru gibi uçup kardeşinin yanına gittiğine, gökyüzünde bir yerlerde var olmayı sürdürdüğüne inanmaktan hoşlandı Halise.
Dudağının kıyısından sızan kanı silerken yatağın kıyısına çöküp hıçkırarak ağlayan adama baktı Halise. Onun gerçekte kim olduğunu anlamaya çalışarak. Babasının yarasını gördü, korkunç yalnızlığını, sevdasının acıklı öyküsünü. Onun yasak bölgesine girmiş olduğunu sezdi. Savunmasız, çırılçıplak yakalanmıştı orada. Annesi hiçbir zaman onun da olmamıştı, anladı. Ruhunu sakınmıştı herkesten. Bir düş olarak kalmıştı, yalnızca tatlı bir düş, bir arzu nesnesi. Bundan öte hiç kimseye ait olmamıştı o.
Gene de uzun süre küskün kaldı babasına.