Ahmet İlhan
@Ehmat
Birikim, Doğubatı, Ekeleştiri, Cumhuriyet kitap, gazeteduvar, artıgerçek gibi gazete ve dergilerde makaleler yazar. Yayımlanmış dört kitabı var.
30 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
İHSAN OKTAY ANAR- YEDİNCİ GÜN-iletişim yayınları,240 sayfa-roman
kitap yorumuna başlamadan önce ilk belirteceğim özellik, romanın bir tanzimat dönemi romanı dil ve anlatımı niteliği taşıdığıdır. romanın üçte biri arapça-farsça sözcük ve tamlamalardan oluşuyor. yazarın bunu niçin yaptığını bilmiyorum. ancak okumayı zorlaştırdığı kesin.örnek: sâyepüş, çırağpa, evrad, ferace, mastori, çakşır, sefire, mekrühane, yestehle, kadana....
ihsan oktay anar romanlarında dikkatimi çeken temel unsur, yazarın bir rüyada yazıyor gibi olmasıdır. rüyaların örgüsel olarak akışkan ancak tematik olarak kopuk, kesik geliştiğini bilirsiniz. gerçeklik ve gerçeküstülüğün de rüyada iç içe geliştiğini, olaylardaki mantıki dizilişin, kronolojik akışın gerçek hayata uygun gelişmediğini de bilirsiniz.
işte ihsan oktay romanları da böyledir. gerçek ve gerçeküstünün iç içeliği, tematik kopukluk (ancak bu kopukluğu ihsan oktay anar, ortak bir imge yaratarak gidermeye çalışıyor ki bana göre bu yeterli olmuyor.)ancak olaylardaki akışkanlık, okuyucuda yarattığı takip etme, izleği zihninde sürdürme duygusu rüyanın o çarpıcı, bazen sarsıcı ve etkisinde bırakma özelliğini romanına taşımayı biliyor.
roman üç bölümden oluşuyor: baba, oğul, hayalet. İlk bölüm zeki, üç kağıtçı ve bencil biri olan ihsan sait'in sadece fotoğrafını ve mektubunu görerek aşık olduğu prensese ulaşmak için kendisini geleceğe götürecek zeplini yapma hikayesini anlatıyor. ikinci bölüm ilkinden yaklaşık on yıl sonra osmanlı devleti'nin sancılı bir dönemine denk geliyor. burada da bir genç erin sarıkamış'taki savaş tecrübesi aktarılıyor. son bölüm ise cumhuriyetin ilk yıllarında, 1934'te istanbul'da geçiyor. ihsan sait'in hayaleti geleceğe ulaşıyor, kamil insanın bulunması çabası sırasında yaşananlar anlatılıyor. kamil insan amil
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
EDEBİYATA DAİR / UMBERTO ECO /çev. Betül Parlak /Can yayınları /400 sayfa / deneme-makale
Post modern zamanlarda ki post modernliğin tam olarak ne olduğunu Umberto Eco dahi bilmiyorum, diyor ve belki de post modernizmin sınırlarının tam olarak çizilememesi de post modernizmin bir özelliğidir, yazmaya gönül verenlerin okumaya-anlamaya o kadar da gönül vermediklerini gözlemliyoruz. Yazma (bütün edebi türlerde) geleneğinin, geçmiş deneyimlerin, devasa birikimin farkında olmadan, o birikimi asgari düzeyde bilme ihtiyacı hissetmeden kalem oynatmak cahil cüretini de aşan bu çağa has farklı bir durum sanırım. Ne yazarsa yazsın, yazdığı her şeyde bir hikmet bulan ve çevreden beğeni bekleyen yeni bir yazar-şair türü var. Oysa mühendislik, mimarlık bilgisi, deneyimi olmadan nasıl bina kurulamazsa sanatsal üretim de en az bu denli bir bilgi ve birikime ihtiyaç duyar.
Çağımızın en önemli eleştirmenlerinden ve düşünürlerinden biri olan Umberto Eco. çok yönlü çalışmaları ve edebiyata katkıları nedeniyle adı, çağın en önemli 100 entelektüeli arasında anılan biridir.
Sadece sanatsal üretimleri değil, edebiyata, sanata dair düşünsel üretimleri de olan ve ne yazık ki kısa süre önce kaybettiğimiz sanat ve düşün adamı Umberto Eco’nun Edebiyata Dair adlı eseri, 1980’lerden başlayarak 2000’lerin başına kadar kaleme aldığı metinlerden oluşuyor. Yazar, Dante, Nerval, Cervantes, Borges, Melville, Shakespeare, Joyce, Wilde, Poe, Pavese, Calvino gibi Batı edebiyatına yön vermiş pek çok yazarı ele alırken Aristo’nun Poetika’sı gibi temel başvuru kaynaklarını da ele alıyor. Edebiyat dünyasının zaman zaman yanıtlamaya çalıştığı temel sorulardan yola çıkarak adeta tarihsel konaklama alanları seçerek başka bir yolculuğa çıkarıyor okuyucuları.
Eco’nun bu eseri: EDEBİYATIN BAZI İŞLEVLERİNE DAİR,
Osamu Dazai/ İnsanlığımı Yitirirken-Sel yay.-çev. Hüseyin Can Erkin
En önce şu duygumu paylaşmalıyım: Japon yazarları okurken zorlanıyorum, nedenini bilmiyorum ama bir kan uyuşmazlığı var. Oysa Çinli Yazar Mo Yan’ın “Kızıl Darı Tarlaları”ını okurken çok keyif almıştım. Birbirlerine yakın kültürler diye bir karşılaştırma yaptım…her neyse, bu kişisel bir durum, şüphesiz…
Osamu Dazai 1909’da doğup sadece otuz dokuz yıl hayatta kalmış ve nihayet intiharı seçerek yaşama veda etmiş bir yazar. Japonya’nın emperyal saldırganlığı seçtiği yıllarda yaşamış biri. İntiharının ardından kişisel evrakları arasında çok sayıda öykü ve roman taslağına rastlanmış.
“Ben roman” tarzının önemli bir yazarı. Eserleri arasında “ Son Yıllar”, “Tsugaru”, “Batan Güneş” ve “ İnsanlığımı Yitirirken” sayılabilir.
İnsanlığımı Yitirirken, otobiyografik bir roman, günce şeklinde bölümlere ayrılarak yazılmış.
“ Yaşamım utançlarla doludur.” cümlesiyle başlıyor. Bu cümleyle başlayan bir romanın nasıl süreceği ve biteceği aşağı yukarı tahmin edilebilir. Söz konusu olan kişisel bir trajedi elbette. Kişisel trajediler genellikle iki boyutlu işlenir olur; birinde söz konusu trajedi büyük bir davayla, idealle, olayla, tarihle, toplumun tümüyle ilişkili bir biçimde gelişir ve kişisel trajedi genişleyerek herkesin trajedisine dönüşür. Bir diğerinde ise sınırları bireyin özel hikâyesini aşmayan bir biçimde işlenir ve bizim hikâyemiz de ikinci türde bir trajedi.
Hikayenin genç kahramanı Ozmo, “ İnsan yaşamının ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok.” diyerek başlar, yaşamını anlatmaya. Küçük bir çocukken yaşadığı aykırılık, yalnızlık ve uyum sorununu anlatmakla başlar. Baskıcı bir babanın hükmünün eziciliği mi, kendi varlığından getirdiği bir huy mu bilinmez ama sinik, kompleksli ve korkak biridir Ozmo. Bunu
