Berfin Nisa Özkan
@Eigenweltt
Şanlıurfa
28 Eylül
455 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Bu yıl okuduğum en güzel kitaplardan biriydi, Robinson Crusoe. Yaradan’a olan inancın, umudun yeşermesine fırsatlar sunan onca mucizelerin oluşması Robinson için hayata tutunmanın temel noktasıydı. Başakların oluştuğunu görmesi onu mucizelere iten sebeplerden biriydi. İlk günler yolunu şaşırmış/kaybetmiş kervan yolcusu gibi ne yapacağını bilemezken daha sonra mesela her gün kimse geliyor mu diye baktığı denize bakmamaya veya daha az bakmaya başladı ve anın kıymetini bilerek adımlar attı onun için bu bir kurtuluştu anladı ki Yaradan onu seviyor ki onu bir adaya düşürdü, ölmekten kurtardı ve ona bir şans daha verdi. Robinson bu şansı çok güzel kullandı evet elbette ki çok güç durumlar yaşadı ve dışarıdan bakılınca imkansız görünen yaşamlar yaşadı ama esasında adanın kralı oldu. Tabii bu süreçte birçok kayıp da yaşadı, ailesi mesela.. bir miktar pişmanlığı da babasını dinlememekti.. ama hayat pişmanlıklara yer bırakılmayacak kadar kısa bu yüzden anlamlı ve güzel yaşayıp anın tadını çıkarmalı. Her şeyde bir hayır vardır dedikleri Robinson olsa gerek.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sonucun en başta verilmesi.. hadi ya dedim şimdi spoileri bilerek nasıl okuyacağım dedim birden ama okudukça meraklandım. Santigo'nun annesinin rüya tabiri bir anne içgüdüsünün ne kadar gerçekçi olduğunu gösteriyor orada bir durdum düşündüm anneler olacak veya olmayacak şeyleri hisseder. Sonrası Victoria'nın annesi kızını zorla evlendirmesi.. çocuk zengin diye. İşte bir kere daha insanların paraya taptıklarını gösteriyor. Kimse sonucu veya yaşanabilecek şeyleri tahmin etmiyor, ilk baktıkları şey para mülk. İşte orada yazık dedim. Ve insanların körlüğü.. bir zulmün önüne geçememeleri.. herkes bir ağızdan bir şey söylüyor ama biri de çıkıp karşı çıkmıyor bu duruma, sadece izleyici kalıyorlar normal bir film gibi izliyorlar öylece sonra herkes dağılıp gidiyor. Ve yazarın en etkileyici kısmı; Santigo'nun içi dışına çıktığı halde yürümesi devam etmesi ve sonra ben öldüm demesi.. ve orada yüzüstü yığılıp kalması.. yazarın ilk okuduğum kitabıydı bir sonraki yüzyıllık yalnızlık olacak. Maruez ne ise Yaşar Kemal de odur derlerdi şimdi bu zulümden sonra daha iyi anladım.
Ali Şeriati ufkumu açıyor ve beni kendime getiriyor. Bu kitabında dört zindandan bahsetti. İlki, tabiat ikincisi, tarih üçüncüsü, toplum ve son olarak insanın kendi şahsiyetinin belirleyiciliği. Bu dört zindandan kurtulmamız gerekli bunların en zoru tabiki kendimiz, çünkü insan birçok şeyi halleder de konu kendi iç muhasebesi olunca zorlanır. Tabiatın havasını suyunu toprağını alırız ve bizim fiziksel, ruhsal yönümüzde etkisi olur, yani kendi seçimimiz değildir fakat bundan kurtulmak kendi irademize bağlıdır. Aynı şekilde tarih ve toplumda öyle. Hepsini önümüze serip iyi olan tarafları alıp kötü olan tarafları da çöpe atmalıyız. Yapabiliriz. Çünkü insan , irade ve güç sahibidir.
" Çünkü ancak hikâyesi anlatılan insanlar var oluyordu. " diyerek bitirdi yazar böylesine muazzam bir romanını. Schindler'in Listesi filmini anımsattı. Kitapta her cümle o kadar anlamlı ki sanki evet işte budur tanımlayamadığım şey deyip durdum. Devlet , kadınlar , zulüm ve tabiki en çok da adaletsizlik her şey açık ve net. Tabi anlamak isteyenler için. Bir yerde diyor " bir taraf vahşet bir taraf ahlâkî ilkeler. " Çok doğru. Vahşet evet var ama ahlâkî ilke devlet açısından var olması tartışılır ve insanlar böylesine sahte ilkeler gördükçe büyük bir haksızlığın denizinde yüzdüğünü anlıyor fakat çırpındıkça bir şey elde edemiyor çünkü güç haksız tarafta. Bu hastalıklı çağda haklı olan güçsüz oluyor maalesef. Fakat umudu yitirmemek gerek. Biz yine de haksızlık ve zulüm karşısında susmayalım elbet bir gün güneş bizim için de doğar. Güzel yazara saygılarımla . . 
Zülfü Livaneli 
Serenad
Zülfü Livaneli Serenad
Üstad muazzam doğa betimlemeleriyle bir kitabında daha beni büyüledi. Poyraz ve Zehra'nın masum bakışmaları aşka ve sevgiye olan inancımı yeşertti. Menekşe.. menekşe çiçeğini okumadım sanki yaşadım hissettim kokladım.. Bir diğer kitapta görüşmek üzere . .
