Elif karakuş
@Elfemrah
Şu anda okuduğu kitap
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kardeşinin hayattaki en büyük kamburunun vicdan azabı olduğunu düşünürdü Müesser. Çünkü aklı başına geç gelen bir vicdana sahipti. Tümden vicdansız olsa, kırdığı kalpleri umursamazdı. Ama vicdanlıydı O. Sadece muhakemesini yapmakta aceleci davranmazdı, o kadar. Hal böyle olunca da hayatı, ağzından çıkan lafların, girdiği günahların yüküyle ezilerek geçiyordu işte. Sonunda ne kadar pişman olursa olsun, bu pişmanlık asla bir sonraki hatadan alıkoymuyordu onu
İnkârcı bir öğretmen, cebine şeker doldurduktan sonra, küçük öğrencilerine şöyle söylemiş: "Eğer Allah varsa isteyin bakalım size şeker verebilecek mi? Ama ben, var olduğum için isterseniz size şeker verebilirim. Hem de hemen şimdi." Öğretmenin niyetini anlayan öğrencilerden biri şöyle söylemiş öğretmene: "Bana şeker dokunuyor öğretmenim. Onun yerine ben bir elma rica edeyim"
Birkaç aile aynı evde yaşayabilirdi eskiden. Çoğu zaman rahat ve huzur içinde. Paylaşırlardı rızıklarını. Ayırdık herkesi ayrı evlere ayrı yerlere. İmkânsız kıldık birlikte yaşamı. Uzaklaştırdık ai- leleri birbirinden. Böldük mahalleleri, koca binalar diktik üzerlerine. Kimsenin birbirini tanımadığı. İnsanların birbirlerinden kaçtığı, karşılaştığında bir selamı bile çok gördüğü modern evler inşa ettik. Yeni ihtiyaçlar çıkardık ortaya. Tükettik dostluğu, komşuluğu, arkadaşlığı. Mahalle arkadaşı kavramı kalmadı çocuklarda. Eskiden sokakta birlikte düşüp dizleri kanayan çocukları, oynarken bazen kavga edip sonra sarmaş dolaş olunan arkadaşlıkları bitirdik. PlayStation başında aradık arkadaşımızı. Bir oyunun kahramanı oldu en büyük dostumuz. Ya onu yenmeye çalıştık ya da onunla bir olup gezegenimizi ele geçirmeye çalışan düşmanları. Ürettik ve tükettik