Erkan
@Elipsoidd
Dikkat! et-ten, hisler göçüyor,
Öbek öbek yüreğimden
Et-ten kemik- ten, ruhiyet-ten
Uzak, bir yalnız ben doğuyor,
Yeryüzünün derinliklerinden.
1869 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Odanın içindeki sessizlik gece kadar derindi. Biff, yerinde donmuş, düşünceleri içinde kaybolmuş oturuyordu. Sonra birden bir diriliş hissetti içinde. Yüreğinde bir hoplama oldu, sırtını tezgâha dayadı. Hızlı bir düşünce kıvılcımının aydınlığında insan mücadelesini ve yiğitliğini gördü bir an. Sonsuz zaman içinden insanlığın sonsuz, su gibi akışını. Çalışanların -ve bir tek sözcükle- sevenlerin akışını. Ruhu açıldı, genişledi. Ama yalnızca bir an. Çünkü bir uyarı, korkuya bir dönüş hissetti içinde. İki dünya arasında ortadaydı. Önündeki tezgâhın camında kendi yüzüne bakarken gördü kendini. Şakaklarında ter parlıyordu, yüzü kasılmıştı. Bir gözü öbüründen daha açıktı. Sağ gözü karanlığın, yanlışın ve yıkımın geleceğine kocaman açılmış, korkmuş bakarken, sol gözü kısılmış, geçmişi tarıyordu. Aydınlık ve karanlık arasında duruyordu. Acı, alay ile inanç arasında.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Peki, geride bıraktıklarının gönüllerinde hâlâ yaşıyorken, ölüler nasıl ölü olabilirdi?
Dingin olmalı... Dingin... Sonsuza dek kanayacak yaralarımıza sürmek için dinginlikten daha iyi merhem bulamayız... Işıklı ve açık seçik kayıtsızlığıyla yalnız o gösterebilir, Yaradan'ın karmaşık yapıtını; bu yapıtın gizli saklı yanlarını, yalnız o bize gösterip acımasızlığını azaltabilir.
Ah, o akşam, gözlerimi beni o buz gibi soğuk sonsuzluğuyla selamlayan karanlığa dikip kendimi vagonumda tek başıma, öbür insanlardan alabildiğine uzak ve terk edilmiş hissettiğim anda, yaşama umudu ile ürkünç ölüm sahneleri arasına gidip gelerek yaşadığım unutulmaz anlar! Dünyanın bütün servetine değişmeyeceğim değerli dakikalardı onlar! Bu anları yaşamamış insan, kral kadar zengin, akıllı mı akıllı da olsa, eksik ve yoksuldur, çünkü yaşamda her şey görecedir. Yalnız umutsuz ölüm, kaygı verici belirsizliği ve iki yanlı kesinliğiyle bunun dışındadır. Sen onun elinden güzel bir düşüncenin, cömert güneşin yolladığı pırıl pırıl ışınların doldurduğu bir dakikacığı kurtarmaya savaşırken çıkagelir ölüm, ve sersemce:
'Hadi bakalım, gidiyoruz!' der.
'Hemen mi?"
'Hem de şimdi!"
'Azıcık erteleyemez miyiz?'
'Hayır!'
Ve seni daldığın düşten ayırır, alıp götürür. Hem de sersemce.