Fethiye ÖZEREN
@Elisnil
51 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Ben yalnız dans etmesini bilen bir tanrıya inanabilirdim. Ve şeytanımı görünce onu ağır, derin ve ciddi buldum. Bu, ağırlığın ruhu idi. Onun yüzünden her şey düşer.
Öfke ile değil gülümsemeyle öldürülür. Haydi, ağırlığın ruhunu öldürelim!
Ben yürümeyi öğrendim. O zamandan beri kendimi koşturuyorum. Ben uçmayı öğrendim, o zamandan beri kımıldamak için itilmeye ihtiyacım kalmadı.
Şimdi hafifim, şimdi uçuyorum, şimdi kendimi altımda görüyorum, şimdi içimde bir tanrı dans ediyor.
(Dönüp dolaşıp yine Nietzsche gelmek.)
Sayfa 37
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Benim yarattığım masalsı dünyada bile avamlik ve seçkinlik arasında tutarsız bir yakınlığı tam merkeze koyuyordu ve her türlü yönümü yitirdiğim anda net sınırların olmayışı yüzünden daha beter kayboluyordum..
