Elo
@Elozof
94 okur puanı
Mart 2016 tarihinde katıldı
En büyük aydınlanmam, kendime yanlış sorular sorduğumu fark etmemle başladı. "Nasıl ve Niçin"lerimin sonuna başka eklemeler yapmam gerekirdi. Cümlelerimi değiştirmek üzere çalıştım.
Eski Sorum: Nasıl bu kadar saf olabilirsin?
Yeni Sorum: Nasıl bu durumun içinden çıkabilirsin?
Eski Sorum: Bu yaşta hayata yeniden mi başlayacaksın? Bunca emek?
Yeni Sorum: Hayal ettiğin işi yapmak üzere yola çıkmak için borçlarından nasıl kurtulursun?
Bugün yeniden başlamak için neye ihtiyacın var?
Nasıl ek gelir yaratırsın?
Sorular uzar gider. Ancak her birine verdiğim cevaplarla kendimi gördüğüm yer başkalaşmaya başladı. Kötü bir deneyim yaşamıştım ve yasımı tutmuştum. Kendimi oradan çıkartabilecek tek kişi bendim.
Yetenekli olduğumu düşündüğüm yönlerimi gözden geçirdim. Küçüklüğümden beri yazıp çizmeyi severim. Bir konu üzerinde saatlerce durmadan yazabilirim. Bunu ek gelire dönüştürebilir miydim?
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Başarının tanımını değiştirmeye ihtiyacın var.
Ya başarı, seni sen yapan değerlerini tüm hücrelerine kadar yaşadığın bir hayata sahip çıkmaksa?
Ya başarı, kariyerinin gittiği yönü; yaşamının liderliğini üstlenerek belirlemekse?
Ya başarı, elinde tuttuğun hayattan ne kadar memnun olup olmadığınla ilgiliyse?
Ya başarı, dünden ne kadar ileride olduğun ve kendine ne kattığınla ilgiliyse?
her şey net olmasa bile yola çıkabilmek başarısızlık hissinin düşmanıdır. Eğer hayatında derin bir başarısızlık hissi varsa, olan biteni değiştirmek için gerçekten emek vermeye henüz başlamamış veya anlamlı bir şekilde çaba harcamayı sürdürememişsindir. Kendine karşı hissettiğin suçluluk duygusuyla kalıvermişsindir.
Travma, bizi, sürekli olarak kırılganlıklarımızla ve bir insanın başka birine karşı acımasızlığıyla karşı karşıya getirir ama olağanüstü iyileşme gücümüz vardır. Ben bu işi uzun zamandır yapıyorum çünkü bu, beni neşe, yaratıcılık, anlam ve bağlam kaynaklarımızı keşfetmeye itti. Tüm bunlar hayatı yaşamaya değer kılan şeylerdir. Hastalarımın katlandıkları şeylerle nasıl mücadele ettiklerini düşünmeden edemiyorum ve belirtilerini, hayatta kalmak için geliştirdikleri birer beceri olarak görüyorum. Ve çektikleri onca şeye rağmen, pek çoğu sevilen eşler, anne babalar, örnek öğretmenler, hemşireler, bilim adamları ve sanatçılar olmayı sürdürüyorlar.
