Emirhan Tekiner
@EmirhanTekiner
Kitaplarımı çizmeye kıyamadığımdan hoşuma giden sözleri burada not etmeyi düşündüm...
Koç Üniversitesi Hastanesi
Nişantaşı Üniversitesi
İstanbul
9 Ekim
285 okur puanıEylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bittiğinde içimde garip bir boşluk kaldı. Hikaye kısaca, zengin bir hayattan sorumsuzlukları yüzünden dibe vuran Fugui’nin, savaşlar, yoksulluk ve ardı ardına gelen kayıplar içinde hayatta kalma mücadelesini anlatıyor. Aslında olaylar çok basit anlatılıyor ama yaşananlar o kadar ağır ki insanın içine yavaş yavaş işliyor.
Beni en çok etkileyen şey, bu kadar acının bu kadar sade bir dille anlatılması oldu. Abartı yok, dramatize etme çabası yok ama buna rağmen bazı sahnelerde gerçekten durup düşündüm. Fugui’nin pes etmemesi, her şeye rağmen yaşamaya devam etmesi insanı hem etkiliyor hem de tuhaf bir şekilde yoruyor.
Kitap bittiğinde hüzün direkt çökmüyor, sonradan geliyor. İçinde büyük cümleler yok ama verdiği his çok büyük. Uzun süre aklımdan çıkmayacak, insanı sessizce sarsan bir kitap oldu.
Dante’nin Yeni Hayat’ta anlattığı aşkı, sıradan bir beşerî duygu değil, varoluşsal bir deneyimdir. Şair, Beatrice’i ilk kez dokuz yaşında görür, tam dokuz yıl sonra yeniden karşılaştığında ise bu aşk ilahi bir boyut kazanır. Beatrice, Dante için yalnızca bir kadın değil, bir varoluşun simgesidir; aşkın dünyevi hislerden çok ebedi ve manevi bir yönü olduğunu gösterir. Onun ölümü de bir son değil, aksine aşkın ilahi ve ölümsüz bir boyuta taşınmasıdır. Böylece Beatrice, Dante’nin dünyasında ilahi hakikate açılan kapı haline gelir…
Yıldızların Örtüsü Yoktur, Marcus Aurelius’un okuduğum ikinci kitabıdır. #268396471 bu incelemem de yazdığım cümleyi tekrar etmek istiyorum. Bu kitabı da okurken kendimi benden yaşça büyük, görmüş geçirmiş birinden keskin bir dille nasihatlar dinlerken buldum. Ve hatta şunu da ekleyeyim, Filiz Özdem’in önsöze eklemiş olduğu cümle ile kendimi daha ilk sayfalardan kahkaha atarken buldum.
“Bakmayın Aurelius’un öyle senli benli konuşmasına. Şöyle yap, böyle düşün diyerek eğitir gibi hitap etmesine. Aurilus’un “sen” diye hitap ettiği okur değil, ta kendisidir.”
İlerleyen zamanlarda diğer kitaplarını da okumaya çalışacağım…
Yine incelememi kitaptan çok beğendiğim alıntılarla bitirmek istiyorum.
**Bir dış nedenden ötürü üzülüyorsan, aslında canını sıkan bu değil, onun hakkındaki yargındır.
**Biri seni suçlar, senden nefret eder ya da birileri seni incitecek şeyler söylerse, ruhlarına yakından bak, ne tür insanlar olduklarını gör. Senin hakkında şöyle ya da böyle bir fikir oluşturacakları için kendine eziyet etmene değmediğini anlayacaksın o zaman.
Normalde inceleme yazmayı sevmem fakat bu kitabı okurken çok etkilendim. Marcus Aurelius’un sözlerini okurken kendimi görmüş geçirmiş büyük birinden nasihatlar dinlerken buldum. Keskin net düşünceler kararlı cümleler… çok beğendiğim birkaç alıntıyla bitirmek istiyorum.
Sayfa 88
Güneş ışığı yukarıdan aşağıya doğru dökülüp her yere dağılır gibidir, dökülür ama yok olmaz, çünkü ışığın dağılması genişlemedir aslında. Güneş ışınları yayıldıkça genişler. Güneş ışınlarının nasıl bir şey olduğunu dar bir aralıktan karanlık bir odaya giren güneş ışığını izleyerek anlayabilirsin. Dümdüz uzanır ve karşısına çıkan ilk katı nesneye vurunca durur; ne geriler ne de yok olur. Düşüncenin yayılıp genişlemesi de böyle olmalıdır: dökülüp dağılmalı ama genişleyere. Karşısına çıkan engellere karşı zor kullanmaz, üzerlerinde bir baskı oluşturmaz, sadece durup taviz vermeden bekler ve ulaştığı her şeyi aydınlatır. Çünkü yoluna çıkan bu engel bu ışığı iletmezse, kendini düşüncenin ışığından mahrum eder.
Sayfa 85
İnsanın doğasında bulunmayan hiçbir şey insanın başına gelmez; öküzün doğasında bulunmayan hiçbir şey öküzün başına gelmez; asmanın başına da, taşın başına da kendi doğalarında bulunmayan hiçbir şey gelmez. Her canlının başına sadece bilindik ve doğal olan şeyler gelir, o halde sen niye yakınıyorsun? Evrensel doğa asla dayanamayacağın bir şey getirmez sana.
