Gecenin karanlığı sessizlikten dokunur
Görünmez olur yollar, sesler susar,
Hissetmek bile güçleşir;
Ağlarsın… kimseler bilmez, kimseler duymaz.
Ama bir fark vardır ki gecede,
Aşık olana gece başka görünür:
Karanlıkta duyar, sessizlikte hisseder,
Ağlasa da gözyaşı görünür olur.
Çünkü gören sandığı, çoktan yitirdiği sevgilisidir;
Oysa gecenin koynunda duran yalnızca kendi düşüdür,
Aşk acısının karanlığa savrulmuş son haykırışıdır.
Sen sanırsın aşkı nefes almak kadar doğal,
Sanırsın mutluluk gibi ışık saçan bir hâl.
Sanırsın zamanın hep yanında durduğunu,
Sanırsın aşkın zorluk çekmeye değdiğini…
Ama bunlar yaşanmıyorsa,
Ne edeyim ben böyle aşkı?
Yüreğim kimsesiz bir şatoysa,
Kalbim çoktan örümcek ağı tutar.
Ruhum, o şatonun sessiz hayaletiyse,
Ne edeyim ben böyle yarım kalan aşkı?
Beni çoğalt
Beni artır
Beni benimle çarp
Seni bin yürekle seveyim
Beni kendinle çarp
Seni bir milyon yürekli seveyim
Beni yerden yere çarp
Duvardan duvara
Öleyim
Seni bir milyar yürekle seveyim