Daha önce hiçbir kitapta böyle bir deneyim yaşamamıştım. Meryemin yetiştirilme tarzından dolayı hissettiklerine üzülemeden...
sevilmemesinden sonra yaşadıklarıyla baş başa kaldım.
Güzel yetiştirilmiş Leyla'nın böyle bir toplumda kadın olmanın günahını yaşarken yapayalnız kalmasına kalakaldım.
Meryemin yıllardır ebeveynleri tarafından sevilmemiş, hiçbir arkadaşı olmamış olması gerçeği karşısında arkadaş tecrübesizliğinden Leyla ile haklı acemi çatışmaları..
ve iki kadının dostluğundan doğan bağı atlatamadım. Leyla'nın her zaman Meryemi korumasını, Meryem'in hayatında tek emin olarak yaptığı fedakarlığı aşamadım..
Bu kitap çok şey anlatıyor. Aşk, dostluk, yoksulluk, savaş, kadın dayanışması,... ve hepsi insanın tüm hücrelerinde hissedeceği şekilde yazılmış. ufak ayrıtılarda saklı bildiğim hislere mi ağlayayım? yoksa tüm övgüleri hakeden dostluğu sadece kitaplarda okuduğuma mı?