Esma Nur Varol
@Epicbookstgram
Kitap Avcısı: Hayatın Mucizesi öyküsünün yazarı
Okumadığın gün karanlıktasın.
Okur
Acil Durum ve Afet Yönetimi, İlahiyat
İstanbul
İstanbul, 18 Aralık
475 okur puanıAralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Petey 
Ben Mikaelsen
Kitabı hüngür hüngür ağlayarak bitirdim uzun zamandır bu kadar etkilenerek bir kitap okumamıştım.
Tam ders niteliğinde, insana kendini sorgulatan sade anlatıma sahip güzel bir kitaptı. Gerçek yaşam öyküsü olmasından kaynaklı insan ekstra ekstra etkilenmeden okuyamıyor...
Bir puan kırma nedenim bazı karakterler hakkında daha detaylı bilgi edinmek isterdim üstün körü geçilmiş olması biraz rahatsız etti.
İyi ki okumuşum kesinlikle tavsiyedir.
Kitaplarla kalın
Reklam
Masumiyet Müzesi 
Orhan Pamuk
Herkese selam.
En kısa şekliyle yorumum Hayal Kırıklığı.
Duygularımı nasıl ifade edeceğimi tam kestiremiyor, yazıp siliyorum.
O kadar gereksiz uzatılmış, o kadar çok tekrara düşülmüş ki 524 sayfalık kitabı okuyorum ama olduğum yerde sayıyormuş gibi hissederek okudum.
Şöyle örnek vereyim(SPOİ): 8-9 yıllık süreçte Kemal kalkar işine gider ordan Fisunlara gider yemek yer TV izlerler ve Kemal geri evine döner +100 sayfa bunu okudum. (SPOİ SON)
Gelelim bir diğer asıl konuya;
Kemal ve Fisun ilişkisini gelmiş geçmiş en iyi aşk romanı diye atfedenler var. Okuyanlara sormak istiyorum: Saplantılı ruh hastası olan Kemal'in duygusu gerçekten aşk mı? Aşk bu mu?
Fisun karakteri tam bir cinsel obje olarak anlatılmış bir kadın bedeninden ibaretmiş gibi istekleri, duygusu, zekası, hayalleri yokmuş gibi. Aşk bu mu?
Kitapta Kemal Sibel'le nişanlıyken yine Fisun'la birlikteliğine devam edebileceği de yazılmıştı. Aşk bu mu?
Fisun'a gelecek olursak belki gençlik yıllarının başında hissettiği duyguyu aşk sanmıştı ama sonraki süreçte tek isteği oyuncu olmaktı Kemal'e olan duyguları, Kemal'in ona karşı hissettiği duygularla aynı değildi ve Kemal'i hayallerine giden yolda destek görmek için yanında tutmak istedi. Ki ona evinden eşyalarını çalacak kadar nasıl takıntılı olduğunu bildiği hâlde. Yine soruyorum: Aşk bu mu?
Konuşacak, tartışacak çok şey var dostlar çok...
Kitaba aslında 5 verecektim ama sonlara doğru Orhan Pamuk ve Kemal diyalogları ve müzenin açılma için harcanan çabayı sevdim bence biraz konuyu toparladı ve inanmayacaksınız belki ama bu kadar sövmeme rağmen kitabı bitirirken gözümden iki damla yaş aktı :)
İlk fırsatta müzeye gidip bütün bu çabayı da görmek istiyorum bakalım...
Kitabı tavsiye edip etmeyeceğimi söyleyemeyeceğim. Tercih sizin :)
Kitaplarla
Ölü Canlar 
Nikolay Gogol
Ölü Canlar’ı okurken insan ister istemez gülümser ama o gülümsemenin altında hep bir sızı kalır. Gogol öyle bir dil kurar ki, her sayfada hem eğlenir hem de içten içe utanırsın — çünkü anlattığı sahtekârlıklar, çıkarcılıklar, yapmacık davranışlar aslında sadece 19. yüzyıl Rusyası’na değil, bugüne de aittir.
Çiçikov’un ölü köylüleri satın alma fikri ilk başta absürt gelir; ama sonra fark edersin ki Gogol, aslında “ölü canları” değil, ölmüş vicdanları anlatıyor. Romanın her karakteri bir yönüyle seni tanıdığın birine, belki de kendine benzetir. Kiminde çıkarın sesi, kiminde boş kibirin yankısı, kiminde ise umursamazlığın donukluğu vardır.
Ben okurken en çok şu duyguda takılı kalmıştım: herkesin bir şekilde “yaşar gibi yaptığı” bir dünyada, gerçekten diri kalmak ne kadar zor. Gogol bunu doğrudan söylemez, ama satır aralarında hissedersin. Çiçikov’un kurnazlığı, diğerlerinin ahmaklığıyla birleşince ortaya çıkan tablo hem komik hem karanlıktır.
Romanın bitmemiş olması da sanki bilerek bırakılmış gibidir — çünkü bu hikâye hiçbir zaman bitmez. Hırs, ikiyüzlülük, çıkarcılık... Hepsi her dönemde bir başka Çiçikov’un elinde yeniden can bulur.
Kısacası, Ölü Canlar sadece Rusya’nın değil, insan ruhunun çürümüşlüğüne yazılmış bir aynadır. Ve o aynaya bakarken insan bazen kendi suretinden ürker.
Okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim.
Kitaplarla kalın
Kuğu Şarkısı 
Robert R. McCammon
Kitabı okumadım adeta film izledim tüm betimlemeler gözümün önünde canlandı her sayfada. Şahaneydi ne diyebilirim ki...
Roman boyunca hissettiğim şey, umutla umutsuzluğun birbirine karıştığı o ince çizgiydi. Kuğu, çocuk bedeniyle bir sembol olmaktan fazlasıydı; o, dünyanın harabesi üzerinde yürüyen insan kalbinin son yankısıydı. Yıkıntıların arasında bir çiçek gibi değil, bir yara gibi büyüyordu — acıyla beslenen ama yine de ışık yayan bir varlık.
McCammon’un dili yer yer sert, yer yer neredeyse şiirsel. Her cümlede insanın hem yıkıcı hem de onarıcı gücünü hissediyorsunuz. Çünkü Kuğu Şarkısı, bir felaket anlatısından çok, insanın kendine dair bir itirafı. Karanlığın ortasında hâlâ sevgi, merhamet ve dayanışma varsa, belki de kıyamet hiç tam olarak gelmemiştir.
Bu yüzden kitabı bitirdiğimde “son” kelimesi bana eksik geldi. Kuğu Şarkısı bitmiyor; sadece içimizde yankılanmaya devam ediyor — tıpkı küllerin arasından duyulan o uzak, kırılgan ama inatçı şarkı gibi.
İyi ki okumuşum, kesinlikle tavsiyemdir. Kitaplarla kalın
Kapılar Kitabı 
Gareth Brown
Herkese selam.
Kitabı okurken, hayatta yaptığımız seçimlerin ağırlığını çok düşündüm. Cassie’nin merakı bazen onu tehlikeye götürüyor, ama aynı zamanda yaşamın anlamını da orada buluyor. Bu çelişki beni çok etkiledi: merak hem kurtuluş hem felaket.
Kitap, “bazı kapılar asla açılmamalıdır” dese de, insanın o kapıyı açma isteğiyle ne kadar insan olduğunu hatırlatıyor.
Son sayfalarda hissettiğim şey ise hem bir hüzün hem bir aydınlanma oldu — sanki her kapının ardında biraz ölüm, biraz yeniden doğuş varmış gibi.
Kapanıştan sonra uzun süre kitabın kokusunu, o gizemli atmosferi zihnimde taşıdım.
İçtenlikle söylemem gerekirse: Kapılar Kitabı sadece fantastik bir hikâye değil, sessizce insanın içine dokunan bir yolculuk.
Yarım puan kırma nedenim ise(SPOİ):
Cassie'nin kitapları yazma nedeni hakkında bilgi verilmemiş olması ucu açık kaldı. Nedenini okumak isterdim. (SPOİ SON)
Kitabı kesinlikle tavsiye eder, keyifli okumalar dilerim
Kitaplarla kalın
Reklam