Gaye
@Epona
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sonra ölümleri görmek gerekti. Ölmeyi reddeden insanlar olduğunu bilir misiniz? Bir kadının ölüm anında "Asla! " diye haykırdığını hiç duydunuz mu? Ben duydum. Ve o zaman buna alışamayacağımı anladım. Gençtim ve nefretim dünyanın düzenine yönelmiş gibiydi. O zamandan bu yana, daha alçakgönüllü oldum. Yalnızca, hâlâ ölmekte olanları görmeye alışamadım.
İçlerinden bebekler gibi ağlayarak öldüler hepsi de.Uğruna öldükleri,uğruna savaştıkları şeyi unuttular.İnsanın anlayabileceği şeyleri düşündüler.Bir arkadaş yüzünün hasretiyle öldüler.Bir ana,bir baba,bir kadın ve bir çocuk sesini duymak için inleyerek öldüler.Doğdukları yeri son bir kere görmek,son bir kere görebilmek için yürekleri acıyarak öldüler.Yaşamak için derin iç çekişlerle,sızlanarak öldüler.Neyin önemli olduğunu biliyorlardı.Hayatın her şey demek olduğunu biliyorlardı.Hıçkırıklar içinde haykırarak öldüler.Ölüm anlarında kafalarından geçen tek cümle:"Yaşamak istiyorum,yaşamak istiyorum,yaşamak istiyorum!." olmuştu...
Seni yitirdikleri için yazgılarında bir boşluk duyarlar mı acaba? Ne zamana kadar duyarlar. Ah, insan işte bu denli fani bir varlık; tam da varoluşundan hiçbir kuşku duymadığı, mevcudiyetini gerçekten duyumsattığı tek yerde bile, sevdiklerinin hatıralarında, onların ruhlarında bile yitip yok olmaktadır, hem de o denli çabuk!
Sayfa 110
Güçsüzüz biz, zavallı yaratıklarız. Siz de öylesiniz, sevgili dostum. Zekisiniz, cömertsiniz, annenizin sütünden iyi dürtüler emmişsiniz, ancak hayata adımınızı atar atmaz yorgun ve hasta düşmüşsünüz. Güçsüzüz biz, güçsüz!
Sayfa 65 - İş Bankası Kültür Yayınları
